Stitches & Burns

Kwentong Perya

2009-02-17T10:40:00.000+08:00

Nami-miss kong makakita ng peryahan. Dati kasi tuwing summer at tuwing may fiesta laging merong perya. Basta may bakanteng lote, merong susulpot na perya. Iyong parang kabuting bigla na lang lilitaw. Ito ang mga panahong hindi pa uso ang Star City at Enchanted Kingdom. Kontento lang sa tsubibo at roller coaster na walang loop. Hindi pa uso ang Time Zone o Worlds of Fun. Kontento lang sa beto-beto na may rumarampang daga.

Iyong dati naming bahay sa may Bagong Ilog, ang likod nun basketball court. Tuwing fiesta, laging dun ang pwesto ng perya. Sabi ng lola ko, eversince tumira sila dun, wala pa iyong basketball court, dun na ang pwesto ng perya.

I remember hearing the story of young woman who was so enticed by the magic of perya. Lagi siyang nakatambay sa peryahan araw-araw. Nakikilaro, nakikihalubilo at nanood ng performances gabi-gabi. She ended up falling madly in love with a man who sings at the perya every night. Dahil sa sobrang pagmamahal niya, she ended up eloping with the man. Pareho nilang iniwan ang perya at nagpakalayu-layo. Doon sa isang lugar kung saan walang tututol sa kanila. Walang kontra sa nararamdaman nila.

Bumuo sila ng sariling mundo. Isang mundong para lamang sa kanilang dalawa. Walang pakialam sa sasabihin ng iba, walang pakialam sa kung anong mangyayari bukas. All they knew was what they feel about each other. Iyon lang ang mahalaga at wala ng iba.

When her parents found out, they went out to look for the young woman. They found her in the arms of the man she loves with her whole heart. Those were the conservative years of our society. At dahil nagtanan sila, they were forced to marry at such a tender age. Isang bagay na dapat sana ay katuparan ng mga pangarap nila.

But for some reason, after two years, the love faded. The marriage fell apart. They both learned that things can change. That forever is nothing more than just a myth...a story created out of fiction. And that reality tells the story in a very different way than they have imagined. It all ended with one goodbye.

At tuwing makakakita ako ng perya, lagi kong naaalala ang kwento ng dalawang ito. Ang pag-ibig na nabuo sa perya. Ngayon, hindi na uso ang perya. Lumipas na ang panahon nila. Wala ng perya. Wala na rin sila.

At heto ako ngayon. Naghahanap ng perya. Kahit na hindi naman talaga ako mahilig magpunta sa perya. Pero gusto kong sumakay ng tsubibo. Gusto ko dun sa itaas, nakatingin sa kapaligiran. Watching as reality tells my version of the story.

At mananatili ang kwento nila sa aking alaala. A memory of a father I never really met and a mother who, neurotic as she is, defines a part of me I can never ever erase.

Ayoko Na...

2009-01-29T05:09:00.000+08:00

Ayoko na...
Ayoko ng bitawan ka.
Ayoko na...
Ayoko ng isipin ang bukas kung wala ka.
Ayoko na...
Ayoko ng mapalayo ka pa.
Ayoko na...
Ayoko ng pigilan ang sarili kong mahalin ka
Dahil ayoko na...
Ayoko ng masaktan pa.
At sana nga, hindi na muling masaktan pa.

Lab...

2008-09-22T11:51:00.001+08:00

Hindi ko alam kung anong dahilan ng lahat ng ito. Basta ang alam ko, paggising ko isang umaga, nakita kita. Natigilan ako ng makita kitang nakaupo sa sulok na iyon. “Ah, so…ikaw pala iyon. Cute ka, ha?” wika ko nun sa sarili ko.

Pero kagaya ng lagi kong ginagawa, I dismissed that brief moment of admiration. Ayoko ng magdagdag ng sakit ng ulo. I’m done having petty crushes on guys who end up breaking my heart. At malay ko kung isa ka dun?

Pero dahil talagang tanga ang puso ko, I was swept by you. Suddenly, I was drawn to you. At kahit anong gawin ko, hindi kita maalis sa isip ko. Hindi ko maipaliwanag. Ilang tao na rin ang nagtanong sa akin kung bakit ganun na lang ang nararamdaman ko. Marami na rin ang nagsabing nadadala lang siguro ako ng mga pambobola mo. Pero sa sarili ko, alam ko kung ano ang nararamdaman ko. Ayoko lang tanggapin sa sarili ko dahil hindi ko kayang ipaliwanag kung bakit.

And that what scares me. That thing that I can’t even explain about. Could it be the one thing…I have tried so hard to avoid? Siyet…in love na ba ako?

Ayoko. Hindi kita kilala. Hindi ko alam kung seryoso ka. Paano kung pinagtri-tripan mo lang ako? Hindi tayo magkaedad. Ikaw marami ka pang panahon para maglaro. Ako, sawa na akong makipaglaro. Pagod na akong maglaro. Pagod na akong masaktan.

Ayoko kasi takot akong masaktan. Ayokong paasahin ang sarili ko sa isang bagay na maski ako hindi ko alam kung hanggang kailan nariyan. Pagod na akong umaasa. Pagod na akong umiyak.

Ayoko dahil maraming bagay pa ang dapat kong ayusin sa buhay ko. Masyadong magulo pa ang buhay ko para maglaan ng puwang sa isang tulad mo.

Ayoko…ayoko…ayoko. And it’s breaking my heart everytime I would stop myself from loving you.

Siyet…mahal na nga yata kita. At hindi ko na kayang pigilan pa ang sarili ko. Ipinikit ko ang mga mata ko. I blocked out everything around me. Lahat ng mga taong nagsasabing mag-isip muna ako. Lahat ng mga bagay na gumugulo sa buhay ko. Lahat sila dinedma ko. At ang tanging pinakinggan ko ay ang puso kong parang sasabog sa bilis ng pagtibok. My heart is shouting out your name. A sound I can’t seem to bare.

I love you. There’s nothing more I can do to stop myself from falling you. And while I can be happy with the way things are, I know I would be happier to have you in my life.

Sana lang hindi ako nagkamali sa nagging desisyon ko. Sana lang hindi ako magising isang umaga na wala ka na. Sana lang hindi ako maiwang luhaan pagkatapos ng lahat ng ito. Sana lang…

Dahil nakahanda akong mabuhay ng para sa iyo. Nakahanda akong harapin ang bukas ng kasama ka. Nakahanda akong kalimutan ang lahat para sa iyo. Nakahanda akong tumaya at sumugal. Nakahanda akong mahalin ka sa lahat ng paraang alam ko.

Ikaw lang ang paniniwalaan ko. Lahat ng sasabihin mo, lahat ng ipapakita mo. Pero kung ang lahat pala ay hindi totoo, wala ng dahilan para ipagpatuloy ko pa ang nararamdaman ko para sa iyo.

Sana hindi ito isang biro. Sana hindi ito isang laro. At sana rin, masabi ko itong lahat sa iyo, lab.

Pathetic...

2008-07-29T08:59:00.000+08:00

Gusto kong yakapin ka ng buong higpit

Upang maramdaman mo na nasasaktan ako.

Nasasaktan ako dahil wala ka sa piling ko.

Gusto kong hawakan ang iyong kamay

Upang malaman mong takot ako.

Takot akong humakbang ng wala ang pag-alalay mo.

Gusto kong ibulong sa tainga mo ang nilalaman ng isip ko.

Upang malaman mo kung gaano kagulo ang buhay ko ng dahil sa iyo.

Gusto kong haplusin ang iyong mukha

Upang ikintal sa aking alaala ang larawan mo

Gusto kong makapiling ka ngayon

Upang bawat oras ay magkaroon ng kabuluhan

Upang kahit sandali’y maging masaya naman ako.

Gusto kong marinig sa mga labi mo ang pangalan ko

Upang malaman ko ang halaga ko sa iyo.

Gusto kong maramdamang mahal mo rin ako

Upang mapatunayan kong tama ang nararamdaman ko

Gusto kong ulitin ang lahat ng sandali

Upang itama ang lahat ng mali

Gusto kong magbakasali

Na magbabalik ka pang muli

Gusto kong malaman mong mahal kita…

Kahit di ka na muling mapapasaakin pa.

Pissed Off!

2008-07-24T10:12:00.001+08:00

Don't try telling me how to do my work. Hindi ako katulong dito. Hindi ako utusan. Kung gusto mo ikaw ang gumawa ng trabaho ko! Nyeta! Ang gusto ko lang naman I magsulat. I never wanted to do this. I am contently happy with what I have been doing before. Give me back that job and spare me the pressures of dealing with these difficult people! Argh!

Buses and Trains

2008-07-21T11:17:00.001+08:00

Hey Mom
Why didn't you tell me
Why didn't you teach me a thing or two
You just let me go
Out into the World
You never thought to share what you knew

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again

Hey Mom
Why didn't you warn me
Coz about boys is something i should have known
They`re like chocolate cake
Like cigarettes
I know they're bad for me
But I just can't leave 'em alone

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again

(AND I WALKED)UNDER A BUS
I GOT HIT BY A TRAIN
AND IT FEELT SO GOOD
AND I WANNA DO IT AGAIN
WANNA DO IT AGAIN
*HEY EY IEEY*
(WANNA DO IT)
Oh, felt so good

Hey Mom
Since we're talking
What was it like when you were young
Has the world changed
Or is it still the same
A man can kill and still be the sweetest thing.

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again
I want to do it again

This Is For You...

2008-07-21T09:42:00.005+08:00

I have never been sentimental about these things. Pero somehow, no matter how hard I push it aside, these things still get to me. I am not a mushy person. Hindi ako sanay mag-express ng emotions ko sa ibang tao lalo na sa family ko. Piling tao lang ang napagsasabihan ko ng tunay kong nararamdaman at tunay na nilalaman ng isipan ko.

Hindi ko alam kung bakit ako ganito. Siguro dahil takot akong ipakita sa iba kung gaano ako nasasaktan. Defense mechanism ko iyon. I have always feared pain. Takot akong masaktan maybe because I have lived 27 years of my life trying to push away the pain.

Oo. Aaminin ko. Sa kauna-unahang pagkakataon, aaminin ko na sa sarili ko that your nonexistence in my life made a great impact on me. May effect din pala. No matter how cliche it may seem. It never struck me this painfully before until today. Until this moment when I am at a turning point of my life and I feel so alone. When the only person I could think of and run to whenever I feel hurt is a total stranger to me.

Nung umalis ka for the first time, wala pa akong kamuwang-muwang nun. I can barely understand the things going on around me. Dahil dun lumaki at nasanay akong wala ka sa tabi ko. Hindi ko hinanap ang existence mo dahil I was surrounded by a bubble that shielded me from all the pain. I am still very grateful for the people who fill in your place. Who shielded me with that bubble and nurtured me to be a loving person despite all the hatred this world has been offering.

Nung pangalawang alis mo, I was entering adolescence. At the brink of all the crucial changes happening in my life then, I was too busy dealing with them before I even realized your gone. Again, tinanggap ko sa sarili ko na ganun talaga tayo. We were never meant to be together. Na hindi man normal, may ganung pangyayari talaga. I'll be fine as long as I do the right thing. Dahil choice ko naman kung anong gusto kong mangyari sa buhay ko. May pakialam ka man dun o wala, ako pa rin ang magdedesisyon kung saan ako pupunta at saan ko ilalagay ang sarili ko.

Oo, marami akong tanong. May mga times na naghahanap din ako ng sagot. But then sa sarili ko, mas mabuti nga sigurong manatiling walang sagot ang lahat. What I don't know won't hurt me. Katwiran ko, wala namang mababago sa atin kahit pa malaman ko ang sagot. Ganito na tayo noon at mananatiling ganito pa rin tayo. Hindi maibabalik ng mga sagot na iyon ang mga taong hindi natin nakilala ang isa't isa. Ang mga taong hindi natin pinagsamahan.

I became used to your absence. At kahit pa magkaleche-leche ang buhay ko, I never blamed you for it. Naisip ko siguro may baggages ka rin. May mga tanong ka rin na hinahanapan ng sarili mong sagot. Na pareho lang tayong nangangapa sa mga role natin sa buhay. I tried to understand. I tried to logically rationalize the situation. May kaunting talino naman ako para maintindihan iyon. And the years we spent apart taught me a lot of things na kahit walang explanation eh pinilit kong maintindihan. Kahit pa walang nagtuturo nun sa akin. Self study. Sariling sikap.

Ngayon, aalis ka ulit. I just never realized na mas masakit pala ngayon. Kasi ngayon, wala na iyong bubble shield ko from all the pain. I'm too big for that bubble na. And after all the pain I've been through, the bubble just suddenly burst. Wala ng shield. Ramdam ko na lahat ng sakit. At kahit pilitin kong intindihan, mukhang nagme-memory overload na ako. Nahihirapan na ang utak kong i-process ang lahat.

Bago ka umalis sana malaman mong I'm so wounded. I'm battered and shattered. Magsusumbong lang ako sa iyo. Isang bagay na hindi ko magawa for 27 years now. Hindi pala madali ang mabuhay. Masakit palang magmahal. Mahirap pala mag-let go. Nakakatakot pala ang mga pagbabago. Akala ko malaki na ako. Akala ko grown up adult na ako at kaya ko nang harapin ang lahat ng ito.

Mali pala ako. Hindi pala. Underneath, I am still that two year old kid you left 25 years ago. A quarter of my life has passed pero hanggang ngayon vulnerable pa rin ako. Hinahanap pa rin kita. Kailangan pa rin kita. Kailangan pa rin kita sa tabi ako to kiss all the pain away. Para sabihin sa akin kung alin ang dapat at hindi. Gusto ko pa rin maramdaman na natutuwa ka para sa akin. That you are proud to have me.

May nanliligaw na sa akin ngayon. I know it's a bit late for it pero meron. Ano po bang gagawin ko? Natatakot akong masaktan. Natatakot akong gaya mo iwan din niya ako. Mawala rin siya. Nasanay akong nonexistent ang maraming bagay sa buhay ko. Natatakot tuloy akong subukan ang maraming bagay. Natatakot tuloy akong magbigay ng space sa kanila. Kasi kapag umalis sila, the space would forever remain empty. Kagaya mo. I'd like you to know there is still an empty space in my life. That is the space you're supposed to occupy. Kailan mo ba balak okupahin iyon? Para mabuo naman ako.

Aalis ka na naman. Mawawala ka na naman. Hindi bale. Andito lang naman ako. Hihintayin ko na lang kung kailan ka ulit babalik sa buhay ko. Baka sa pagbabalik mo, handa ka ng punuan iyong empty space. Baka pagbalik mo, hanapin mo na ako. Hindi dahil may kailangan ka lang sa akin. Pero dahil alam mong kailangan kita.

Ingat ka, Nay!

If Walls Could Talk

2008-05-30T12:32:00.002+08:00

Alam ko. If walls could talk, I'd probably the first one to be scared and ran off. Pero right now kasi, I'm facing a big solid wall that I can't seem to breakthrough. In short, I find myself again on a dead end.

I have nothing in my pocket right now. Ironically, ngayon pa dumarating ang pangangailangan. I wish I could just snap my fingers and solve everything. I wish I could just can make these things go away. But I can't. Sa puntong ito, hindi ko alam kung saan ako tatakbo. I have always tried to give out my best. But I always fail. Ang masaklap, things around me don't get any better. I'm in a mess. A terrible mess.

Honestly, my career isn't doing that great either. My career or at least what's left of it. I guess sadyang hindi lang ako makontento. But I now find myself in that familiar path. The path that I have tried to ran away from noon. Ito iyong inalisan ko. Ito iyong tinakasan ko. Now, andito ulit ako. Same old, same old.

I don't want to be ungrateful. For some might view what I have now as growth. But I miss the old stuff. And a part of me doesn't see this as growth. It feels more like death.

Sana lang hindi ako nag-iisa. Because I really feel so alone. I want to cry for help. But right now, I can't seem to find someone who could help. So it's up to me. It's just me, myself and this big ridiculous wall with an enormous sign that says: DEAD END.

Random Thoughts

2008-03-18T12:37:00.001+08:00

• I’ve stop putting numbers on the title because I’ve stopped counting.
• Bad trip. Walang perang bakasyon.
• Bakit sila masaya kami hindi? – tsk…tsk…a serious case of being inggitera.
• Hindi ako inggitera wala akong pera. – in that case isa kang dukha!
• Bakit nagmo-monologue na naman ang random thoughts mo? – Ewan
• Last night, my bestfriend asked me…gusto mo ba ang ginagawa mo ngayon? Ang tagal kong sumagot. Na-pressure na nga ako kasi nagsimula siyang magbilang. Ang sagot ko ay… “ayokong sabihing hindi ko gusto kasi ayokong maging ungrateful.”
• Sagot ba iyon?
• Dinugtungan ko pa ng… “There must be a purpose kung bakit ganito ulit ang ginagawa ko. Iniwan ko ito dati. Ngayon bumalik ulit ito sa akin. Then maybe there’s a reason. I just don’t know what.”
• Masaya ba ako ngayon?
• Medyo hindi. Kasi wala akong pera.
• Money can’t buy you happiness.
• But it sure could help you cope with misery.
• Life isn’t fair for all us.
• We win some, we lose some.
• At minsan ang end of the line ay maagang dumarating para sa ilan.
• A friend of mine is still grieving. I could feel. Mourning the loss of a very special person who made her feel special. Mahirap nga siguro iyon. Ang mawala ang isang taong alam mong parating andiyan.
• Tumataba ako. – Hindi pa ba?
• I’m bloating. I can feel. Hindi ko alam kung epekto ng vitamins.
• Gusto kong mag-gym pero I don’t have the time and resources to do so.
• Sabi ko when I reach 30, maglo-lose na ako ng weight. Why wait ‘till 30?
• Dahil masarap kumain at gusto ko pang i-enjoy ito.
• I hate planning my life. It makes me see how messed up I am.
• I was never organized. I live in a world of disarray.
• Yet, I’m so sick and tired of the same old mess. At the back of my mind, I know some things should change.
• But change sucks. I loathe the idea. At hanggang ngayon hindi ko pa rin kayang tanggapin that sooner or later, may magbabago sa buhay ko.
• Pambihirang uniporme ito. Masikip na, mainit pa!
• Ayoko ng masikip, ayoko ng mainit!
• Ayoko ng maging bitter…napapagod na ako.
• I’d love to teach the world to sing in perfect harmony…a song of peace that echoes on and never goes away…
• Asan na nga ba si Lilet?
• Atsaka si Lady Lee.
• Atsaka si Stefano Mori.
• Bakit ba kung sino-sino ang hinahanap mo?
• Because I’m lost.
• So kapag nawawala ka ang hahanapin mo ay si Lilet, Lady Lee at Stefano Mori?
• Hindi. Kapag nawawala ka, ang hahanap-hanapin mo ay ang mga pamilyar na mukhang nakasanayan mo na. Dahil iyon ang magsasabing hindi ka nawawala. Andito ka lang at sila ang nawawala.

The Baguio Aftermath

2008-03-04T18:52:00.002+08:00

So many things have happened after Baguio. Masaya ang trip. Masaya ang adventures. I have great company. Kaya talaga namang nag-enjoy ako. The sad part is, it’s all over. Tapos na. Ang super kinasasabikang trip this year ay tapos na. And so far, wala pang bagong naka-line up. Wala na kasing kadatungan.

Ang next big event for me ay ang wedding ni Bestfriend at ni Jowa in Da Palace this January, 2009. Siyempre magiging busy na in the coming months for wedding preps. At magkukuripot na rin ang dalawa kasi need nila ng budget. Bihira na mahahatak ang dalawa sa kung saan-saan.

I’m both happy and sad. Happy because I know this is gonna be a new chapter in my bestfriend’s life. It’s adulthood. Sad because, well, I don’t want to be selfish but I kinda feel left out. Si She ikakasal at magkaka-baby. Lahat sila magbi-build ng family. Samantalang ako, ni isa sa mga pangarap ko hindi ko ma-build.

Yeah, whining again. That’s all I ever do. When you age pala, you become emotional. Kaya pala may mga tumatanda ng paurong. Ayaw nilang tanggapin ang realidad. Mahirap din kasi. Iyong ma-realize at point blank na..siyet! Tumatanda na ako. Lumipas na ang ilang dekada sa buhay ko. And look at where I am…in the middle of nowhere.

Kaya mas madali for them to block every inch of reality out of their lives. Stop thinking about the future and hold on to the past as tight as you can. Patigilin sa sarili mo ang paglipas ng mga minuto. Live life as if you were seventeen. Young and restless.

I can do that. That’s easy. Pero I can’t forever block everything. Kasi kapag dumating sa saturation point kung saan hindi mo na pwedeng i-deny maski sa sarili mo ang edad mo, atsaka mo mare-realize na wala ka palang pinagkatandaan. That you are nothing but a sore loser, completely fooled and worthless. Ayoko rin naman ng buhay na ganun.

Malungkot lang kasi I have to let go. Let go of the things I used to love. Malungkot lang kasi things are not as the same as before and will never be the same. Hindi pa ako handa. Hindi pa ako handa sa mga maaaring magbago. Natatakot ako sa mangyayari at hindi mangyayari. Dahil pagkatapos ng lahat, I will be facing this world on my own. No more crutches. No more training wheels.

Usapan

2008-01-23T10:35:00.000+08:00

KAUSAP 1: Anong pipiliin mo? Iyong taong mahal mo pero hindi ka naman mahal o iyong taong mahal ka pero hindi mo naman mahal?

KAUSAP 2: Dun sa taong mahal ako. Hindi naman ibig sabihin na hindi ko siya mahal eh hindi ako magiging masaya sa kanya. Eh, ikaw?

KAUSAP 1: (silence)

KAUSAP 2: O bakit hindi ka makasagot?

KAUSAP 1: …sa taong mahal ko.

KAUSAP 2: Kahit hindi ka niya mahal?

KAUSAP 1: Dun ako masaya…

KAUSAP 2: Masaya ka dun kahit hindi ka niya mahal? Ipagpipilitan mo ang sarili mo?

KAUSAP 1: Hindi ko naman ipinagpipilitan ang sarili ko. Nagmamahal lang ako.

KAUSAP 2: Kahit hindi ka niya mahal?

KAUSAP 1: Bakit kailangan ba may kapalit ka pag nagmahal ka? Hindi ba pwedeng magmahal ka lang?

I'm So Tired of Being Here...

2008-01-18T14:56:00.000+08:00

Nagkita kami kahapon ng barkadahang walang kupas. Si Dei, si Bestfriend at ako. Kulang ang all-star cast pero ganun naman talaga. Madalang kaming mabuo. Conflict sa schedule. Conflict sa kung anu-ano pang bagay.

We had dinner then coffee. Siyempre, ang lola, isang tabong brewed coffee ang nilaklak. Kaya heto. Half day na naman dahil hindi makatulog agad. Gising magdamag kaya tulog pagsikat ng araw. Taong zombie na naman.

Imagine, this June 2, ten years na ang barkadahang walang kupas. Mula sa mga walang kamuwang-muwang sa mundong college freshmen na may baduy na blouse, kulot na buhok at maroon na pantalon, to young professionals na may sari-sarili ng ATM. After one decade, ayun, nagpapakalunod sa kape at usok ng yosi habang binabalik-balikan ang mga kalokohang ginawa at hindi ginawa noon.

Fast-paced. Ang daming nagbago. Bukod sa rebonded at super straight na buhok, makintab na gintong blouse, kalbong ni Dei at tongue ring, may mga pagbabago ring nakamamangha. For one, wedding bells will just keep on ringing this year upto next year. At siyempre, kasabay ng pagpapalit ng status ay ang dalawang linya sa pregnancy kit na isang naghuhumiyaw na ebidensyang isa ka ng magulang.

Anong koneksyon sa title? Dahil makalipas ang isang dekada, I’m still here. Nawala lang ang kulot na buhok, nadagdagan lang ang timbang at nakabili lang ako ng gintong blouse pero I’m still the same. At sa totoo lang I’m so tired of being here.

Happy ako para sa mga friendships na nagmo-move-on sa panibagong phases ng mga buhay nila. Pero para sa sarili ko hindi. Sabi nga ni Britney Spears, “my loneliness is killing me…” Hindi na ako magpapakaplastik. Naiinggit ako kasi masaya sila. Dahil sa araw na ito at sa mga susunod pa, wala akong kasiguraduhang magiging masaya rin akong katulad nila.

When all of them talks about wedding motiffs, souvenirs, dates, sex and babies, I’m still here wondering how that feels like and would I ever have that? Ewan ko. Hindi naman ako affected nito dati. But last night changed the way I see things. Hindi na kami bata. In fact, kaya na naming lahat gumawa ng bata. Hindi na kami inosente. Hindi na kami college. Wala na kami sa unibersidad. Shit! Totoong buhay na ito.

Si She magkaka-baby na at ikakasal na. Si Mars, ikakasal na rin this year. Si Bestfriend at si Jowa ikakasal naman next year. Wedding planner pa nga ako, eh. Lahat sila magkakanya-kanyang buhay na. Lahat sila next level na. Eh, ako? I’m still stuck here.

Hindi ko alam kung may nakakaintindi ba sa nararamdaman ko. The fact kasi na alam kong malaki ang possibility na hindi rin nila ako maintindihan kapag sinabi ko sa kanila ang nararamdaman ko, saddens me. I’ve never felt so alone right now. I was used to have someone na napagsasabihan ko ng lahat. Pero siyempre si Bestfriend iba na ang concerns niya. Ibang level na kumbaga. And the fact that she is perfectly happy with her life right now will make it hard for her to understand what I feel.

To make it sound more old school, pakiramdam ko naiiwan na ako ng biyahe. Hindi naman sa tipong matandang dalaga feeling. Ang ibig kong sabihin feeling napag-iiwanan na ako ng mga pangyayaring dati-rati, halos sabay-sabay naming pinagdaraanan lahat.

Like si She. Magkaka-baby na siya. Iba na ang magiging concerns niya sa buhay. Iyong madalang pa sa patak ng ulan namin siyang makasama, mas dadalang pa iyon dahil siyempre magiging isang dakilang ina muna siya. Si Bestfriend, siyempre when she gets married hindi na ako pwedeng maki-crash sa bahay nila. Hindi na rin ako pwedeng umentra at umekstra sa lahat ng lakad niya. Dahil may iba na siyang makakasama. May iba na siyang tatakbuhan at maasahan.

And where does that left me?

Selfish ba pakinggan? Natatakot lang kasi ako. Akala ko nun kaya ko mag-isa. Pero mahirap pala. Lalo na kapag inatake ka ng depression. Kapag tinamaan ka ng lungkot. Tulad ngayon. Ang saklap pa singkwenta pesos lang ang laman ng wallet ko. So gustuhin ko mang magpakalasing para lunurin ang depression o kaya ay magliwaliw para libangin ang sarili, hindi ko magawa. Money can’t buy you happiness nga siguro. But it can help you cope with misery. Kaya nga depressing kasi wala na akong pera, miserable pa ako.

Konting tiyaga lang. Pagtiyagaan mo na lang muna ang mga reklamo ko sa buhay. Hindi naman ako laging ganito. May mga araw lang talaga na tulad ngayon. Masayahin naman akong tao. Madali rin akong pasayahin. Masarap lang na pagkain masaya na ako. I-roadtrip mo lang ako kuntento na ako. Marami ring bagay na maaaring magpasaya sa akin. Pero kapag tinamaan talaga ako ng depression, parang wala ng bukas.

So, ano ba talagang gusto ko?
Sa totoo lang, hindi ko rin alam. Boyfriend? Sige, walang halong plastikan. Why not? Gusto ko rin maranasan iyong happiness and contentment na nakikita ko kay Bestfriend at kay Jowa. Gusto ko rin may yayakap sa akin when I badly need a hug. Gusto ko rin siyempre may lalambing sa akin, may susuyo sa akin, may mag-aalala. Gusto ko rin siyempre ang may ka-date kapag Valentines, may nagreregalo kapag monthsary, may nagsu-surprise kapag birthday. Gusto ko rin iyong may nagsasabi sa aking kumain na ako at matulog na ako. Gusto ko rin iyong may pinagtatampuhan paminsan-minsan. Gusto ko rin iyong hahawak sa kamay ko. Actually that’s the best part. I want someone to hold my hand. Hanggang maging kulubot at tuyot na ang balat ko, gusto ko meron pa ring ka-holding hands.

Pero kagaya nga ng sabi ni Dei, takot ako sa multo na hindi ko pa naman nakikita. Dahil natatakot akong masaktan. Natatakot akong umiyak. Natatakot akong ipagpalit sa iba. Natatakot akong paglaruan lang at gamitin na parang basahan. Natatakot akong iwan. Natatakot akong papaniwalain sa isang kasinungalingan. Kahit hindi ko pa nasusubukan, pero natatakot ako.

At isa pa, as if my choice ako. Kung ang jowa nga ba ay napupulot sa kalye. Kaso hindi. Na tipong kahit mawala man ang lahat ng kapraningan ko at gustuhin ko ng magkajowa, as if naman may options. Wala namang aplikante at mukhang walang nagbabalak.

Actually, naiinggit rin ako kay She. Kasi gusto kong magkaanak. Mas nakikita ko pa nga ang sarili ko na nanay kesa may asawa o may boyfriend. Mas nakikita ko ang sarili kong may baby at nag-aalaga ng bata. Pero siyempre bago makagawa ng bata, kailangan muna ng jowa. So back to the above-mentioned issue na naman.

Atsaka, sabi nga sa akin ni Jamby, be careful with what you wish for. Dahil iyon din ang gusto niya dati. At ngayon ngang may anak na siya, na-realize niya na mahirap pala. Lalo na at mag-isa lang siya. Lahat daw ng takot na nararamdaman ko, doblehin ko. Dahil this time, hindi ka raw natatakot lang para sa sarili mo. Natatakot ka na para sa anak mo. At mas mahirap daw iyon. Dahil kung sarili mo lang ang iintindihin mo, alam mong makakaya mo. Pero kapag may kargo ka ng chikiting na walang kamuwang-muwang mas nakakaloka. Dahil nakaka-guilty kapag hindi mo nakayang panindigan siya.

So I guess I am left with no other choice but to be alone. Matagal ko na rin namang na-consider ang option na ito. Sort of pampalakas ng loob. Eh, ano kung walang jowa? Okey namang single for life. Tipong Tita Chedeng ang drama. At talagang sobrang pagkafanatic ko sa kanya dahil talagang susundan ko raw ang mga yapak niya. Pero now, I am realizing na hindi pala madali iyon. Hindi pala simple lang lahat. Tulad ng buhay may lovelife, hindi lahat puro saya. Ang masaklap nga kapag tinamaan ka ng lungkot wala kang kakapitan at wala kang ibang karamay kundi ang sarili mo.

Gusto kong sabihing career muna ang focus ko. Pero kapag tinitignan ko ang career ko ngayon, medyo nadidismaya rin ako. Kasi hindi ko alam kung career nga ba itong matatawag. Barya-baryang kita. Although may mga petiks time kung minsan, nakakapagod pa rin. At parang walang pag-usad. Aliping sagigilid pa rin ako. At dahil namamayani ang katamaran ko, hanggang ngayon wala pa rin ang pangarap kong libro at pelikula. At habang lumilipas ang taon, tingin ko lalo lang natatabunan sa wishing well ang wish kong ito.

Bokyang lovelife, bokyang career. Hay! I’m so tired of being here…

Krismas na!

2007-12-10T13:56:00.000+08:00

It looks like Christmas and it feels like Christmas. Nag-mall akong mag-isa kahapon. Sandamakmak na ang tao sa mall. Medyo masikip na ito. Nanood din ako ng sine mag-isa. Basta trip kong mag-isa kahapon.

Nakahanda na ang mga gifts ko. November pa lang kasi nagtiyaga na akong mamili bago pa maubos ang 13th month ko at bago pa sumikip ang mga malls. Exchange gift na lang ang kailangan kong bilhin. At ciempre ang cash gift para sa mga kapamilya. Buti na lang talaga isa lang ang inaanak ko. Hehehe!

Ayun lang medyo nababalutan na naman ako ng depression. Siyempre isa na namang Paskong malamig for me. Kung ano ko dati, iyon pa rin ako. Parang wala pa ring nagbago. Kung meron man, ay iyon ang patung-patong na stress at mas dumalas na migraine araw-araw. Gusto ko na nga isiping may tumor na ata ako sa utak sa dalas ko magkamigraine.

Wala pa rin daw payola ang mga artikulong nasulat ko na. Bad trip! Ayaw ko pa namang mag-withdraw para hindi mabawasan ang kadatungan ko. Pero mukhang ganun na nga ang magaganap. Dahil kailangang magbayad ng kautangan. Nyemas kasing papel iyan. Kung saan-saan nasusuot. It's gonna be a very busy week for me ulit. Hay! Kapag tumatanda talaga hindi nauubusan ng stress at problema.

Buti pa si Bestfriend masaya. Kasi it's her second Christmas with her lovey-dovey jowa. Hindi naman sa naiinggit ang lola mo. Masaya akong masaya siya. It's just that, sometimes her happiness creates a big wall smack right into my face. Iyong wall na may mirror tapos nakikita ko iyong reflection ko. Showing me what misery looks like. Aba, eh kung ganyan pala ang itsura ng misery, in fairness, maganda siya!

Ayan na lang ang tanging konsolasyon ko. Ang manatiling maganda sa ganitong pagkakataon. Salamat sa rebonded na buhok. Hay! Sana next year, may mangyaring maganda naman sa buhay ko. Tumama man lang ako ng isang milyon sa lotto. O kaya bigla na lang may makaisip na regaluhan ako ng isang milyon. Para makaalis na ako sa lecheng kompanyang ito at makapagliwaliw na lang. Magbabarista na lang ako sa Boracay at mamumuhay kasama ang magandang tanawin a pinong buhangin habang nagsusulat ng isang librong babago sa buhay ninyong lahat.

Minsan naiisip kong lumayo. Pumunta sa isang lugar na walang nakakakilala sa akin. Sa isang lugar na hindi ko pa nararating. Iyong tahimik, simple lang lahat. Iyong malayo sa mundong ginagalawan ko. To give me a fresh start, I have to let go of the past. Everything good and everything bad about it. At sana kapag napunta ko sa lugar na iyon, wala na rin akong alaala. Para wala ng sakit. Wala ng pait. Wala ng agam-agam.

Pero marami ring bagay sa mundo ko ngayon ang hindi ko kayang iwanan. Hindi ko kayang bitiwan. Na minsang sinubukan ko pero parang mas lalo lang akong nasaktan. Moving forward is not an easy task. Dahil sa bawat hakbang ko, hindi ko pa rin maiwasang lumingon sa likuran. Hanggang sa tuluyan na akong maging asin. Sinabi na kasing wag nang lumingon eh!

stressed out

2007-11-19T12:33:00.000+08:00

hay! kahit kaka-rebond pa lang ng buhok ng lola niyo ay parang gusto na niya ulit kumulot dahil sa sobrang stress. and daming trabahong kailangan tapusin. sa office man o sa bahay. nakakangarag. parang gusto ng bumigay ng aking katawang lupa.

andaming trabahong dapat tapusin dito sa office. rush hour ito. nakakaloka. hindi pa naman ako pwedeng mag-overtime ngayon kasi gabundok na labahin din ang naghihintay sa akin sa bahay. at kapag hindi ko iyon malabhan, tiyak na wala akong susuotin. nagkaroon kasi ako these past few days kaya hindi ako makapaglaba. yes, nagkakaroon pa ang lola. taliwas sa mga haka-hakang menopause na ako, sorry...hindi po. and yes, babae po ako. mahal ang pagawa ko kaya dapat ma-appreciate niyo na babae ako.

not to mention na sunud-sunod na activities pa ang nakapila. mga activities sa church. o di ba? relihiyoso. tunay po ito at walang halong kyeme. kung meron man, konti lang. hehehe! at siyempre, ang nalalapit na kaarawan ni Bestfriend. si Bestfriend na dakila. medyo kailangan ng mga chorvang celebration para naman special ito.

darating pa ang kapaskuhan. nevermind na isa na namang malamig na Pasko ang darating. siyempre kailangan magprepare ng something special para sa family. this week pa nga lang namili na ako ng regalo. kaya ang kadatungan na biyaya ng 13th month ay naglaho na lamang na parang bula. mahirap na ulit ako. isa na muli akong dukha. at ngayon pa lang tumatakbo na ang utak ko sa kung saan ako kukuha ng pagkakaperahan dahil malapit na naman ang buwang puno ng gastos. sana lang ay maghimala ang langit at mamigay ng 14th month ang kompanyang ito. asa pa!

at ang super bothering sa lahat ay ang aking health. yes, ang lola niyo ay nakakaramdam na ng panaka-nakang sakit ng katawan. high blood? siguro. low blood? siguro. basta hindi maganda ang kalagayan ngayon ng aking health. kailangan ko ng exercise. ano bang exercise ang pwedeng gawin habang natutulog?

ayun o! umiral na naman ang katamaran. wala lang natatakot lang akong magkasakit dahil wala akong pambili ng gamot. wala akong panggastos para sa mga sakit na iyan. kaya sobrang natatakot ako. actually, feeling ko mamamatay na ako any minute. o di ba? emote!

eh, kasi nagkakasunud-sunod ang pagsama ng pakiramdam ko. feeling ko tuloy tinataningan na ni Lord ang buhay ko. okey lang naman. kung hanggang dito na lang ba talaga ang itatagal ng life. ready naman ako kung iyon ang magiging kapalaran ko. natatakot lang akong mamatay in extreme pain. na sana kung matatapos man ngayon ang buhay ko, hindi na ako mahirapan pa. gusto ko rin sanang magkaanak muna. pero mukhang matagal pang mangyayari iyon dahil wala pa akong panggastos.

at higit sa lahat wala pang may mabuting puso para mag-volunteer na maging ama. o di ba? parang outreach program lang. medyo depressed lang kasi ako lately. sa tuwi kasing nakakakita ako ng baby, nalulungkot ako. kasi pangarap kong magkaanak. nakakatawa nga kasi wala sa isip ko ang pag-aasawa o pagbo-boyfriend. ang nasa isip ko ay pagkakaroon ng anak. kumusta naman iyon? ano iyon immaculate conception?

ah, basta! alam niyo naman ang lola niyo. takot sa commitment. kaya mas napipisil pang magkaroon na lang ng junakis kesa jowa. pero siyempre be careful what you wish for. marami naman kasi akong kilalang single parent at may idea rin ako kung gaano kahirap magpalaki ng bata. so ayokong lagyan ng tuldok ang pangarap ko dahil baka hindi ko rin mapanindigan in the near future.

ayoko lang ng malungkot. ayoko lang ng stress.

Random Thoughts 3

2007-11-14T13:56:00.000+08:00

… Ang init! Kaninang umaga naninigas ako sa ginaw. Ngayon naman nagmamantika ako sa init.

… Day 3 ng uniform week. Naks! Model employee. At hanggang anong petsa naman kaya tatagal ang pagiging masunurin kong ito? Tantya ko, isang lingo. Ano sa tingin niyo? Isang linggo dahil isang gamitin pa lang ay natatastas na ang mga tahi. Take note hiindi sila masikip. Sadyang wala lang tibay na maasahan sa kanila.

… 13th month na bukas. Yehey! Isang pang golden question ay kung hanggang anong petsa ba tatagal sa akin ang salaping iyan? Malamang na parang hanging daraan lang iyan sa aking mga palad. Pero hopefully maramdaman ko naman.

… Should I or should I not? I’ve been wanting to buy a phone. May nakita na ako. Flip phone siya pero simple lang ang features. As in kapareho lang ng features ng aking current antigong phone. Although dapat sana high-end na bilhin ko. Kaya lang hindi naman ako masyadong OC sa phone. Basta nakakatext at nakakatawag solve na ako dun. Pero nag-iisip pa rin ako.

… Uy, may isip siya!

… Meron naman no. Impulsive buyer lang talaga ko. At dahil limited lang ang aking resources, kailangan ko pang konsultahin ang aking konsensiya para sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa kadatungan.

… Hindi mo naman ako kinokonsulta, ah?

… Bakit konsensya ba kita? Akala ko endorser ka lang ng sabon.

… Ang luma na po commercial na ‘yan no? Hindi ako konsensiya mo. Schizo ka lang talaga.

… Rush hour na naman sa work. Ang dami pang article na kailangan kong sulatin.

… Eh, anong ginagawa mo? Bakit blog ka ng blog?

… This is called mental exercise. Kailangan ilabas ang creative juices. Inspire ang sarili. Bago makabuo ng masterpiece.

… Pa-artist effect!

… Bakit artist naman talaga ako?

… Maarte ka lang.

… Artistahin.

… Oo pang Shake, Rattle and Roll to the Nth sequel

… Uy, Nov. 14 na. Showing na ang One More Chance. Parang gusto kong manood ng sine kaso lang wala akong kasama.

… John Lloyd and Bea? Yuck Jologs!

… Jologs bang tangkilikin ang pelikulang Pilipino? Kaya walang nangyayari sa industriya dahil tayo mismo ang nanlalait sa sarili nating likha.

… Naku, at nag-lecture na. Hala, sige manood ka na lang ng sine.

… Wala nga akong kasama.

… Edi magyaya ka ng friends. Alam mo, tama na ang pag-e-emote na Ms. Lonely Girl. Hindi ka naman lonely. You just choose to be one.

… Aba, Inglisera. Madalas kong sabihin iyan na I am alone but not lonely. Pero kapag nakakaramdam ka ng depression, mas nangingibabaw ang feeling na lonely ka.

… Kasi kinakarir mo masyado. Marami pang bagay na pwedeng mong magawa aside sa pagmumukmok.

… Hindi ako nagmumukmok. Naglalaba ako.

… Tapos?

… Nagtitiklop ng damit.

… Tapos?

… Nag-aayos ng cabinet.

… O di ba enjoy? Bakit hindi mo na rin subukang mamalantsa, magkula, mag-almirol, manahi, lahat ng may kinalaman sa damit.

… Ewan ko sa iyo ang labo mo kausap.

… Eto try mo. Try mo kayang magtrabaho. Baka yumaman ka pa. Makakaya mo nang bumili ng kausap.

… Kung dito ang magtatrabaho, uugatin na ako hindi pa rin ako yayaman.

… Eh, bakit ba kasi bumalik ka pa riyan? Di ba nag-resign ka na?

… Masama bang magbago ng isip?
… Kung pabagu-pabago ang isip mo walang mangyayari sa iyo. Kasi pati grasya malilito sa iyo.

RANDOM THOUGHTS 2

2007-11-09T20:22:00.000+08:00

... Traffic daw sa labas. Friday night kasi. Gimik night. Buti pa sila may panggimik.
... Bad trip! Bukas pa ang sweldo!
... Nagugutom na ako. Ano kayang pwedeng mabili sa P40?
... Mag-u-uniform na raw kami sa Monday. Isa pang ka-bad trip-an!
... My hair badly needs rebonding. Sana may payola na sa Monday para makapagpa-rebond na.
... Sana makabili naman ako ng bagong cellphone this December. Wish ko lang!
... Kapag nagugutom ka pala kung anu-anong pumapasok sa utak mo no?
... Nakakainis talaga ang gagong iyon!
... Hayaan mo na. Gago naman siya!
... At maganda naman ako!
... Korek!
... Kahit pa walang gustong maniwala
... Sinong ayaw maniwala? Ipapa-assassinate ko? EK, nasan na ang mga tauhan mo?
... Ang kailangan mo disiplina.
... Disiplina? Ano iyon? Nakakain ba iyon?
... Mag-a-anim na taon na akong nagtatrabaho, hanggang ngayon dukha pa rin ako. Sana sa birthday ko mayaman na ko! Gumugulong sa salapi
... Sa harina na lang. Parang espasol... iyong special?
... Espasol? Excuse me, hindi ako pasalubong!
... Di bale na! Special naman!
... Eh, ikaw kaya pagulungin ko?
... Gusto kong mag-masters.
... Bakit master ka naman?
... Oo na. Master sa kalokohan, katamaran at katakawan!
... At least, master ka.
... Ang ibig kong sabihin iyong pwedeng ilagay sa resume!
... Ray Alan, ikaw ba iyan?
... O, wag nang ungkatin ang lumang isyu. Nasa baul na yan. Matagal nang selyado.
... Nagpapatawa lang naman.
... Bakit kalbo ka ba?
... Si Eden kalbo.
... Ikaw ba si Eden?
... Bakit ang dami mong tanong? Ikaw ba si Eden?
... Sa mga curious kung sino si Eden, manood kayo ng Lastikman weeknights @ ABS-CBN.
... Ayos, segue sa plugging! May bayad 'yan!
... At sinong maniningil eh blog ko naman ito?
... Oo nga no! Sige manood kayo ng Lastikman ha!
... As if naman may nagbabasa nitong blog mo.
... Uy, sobra ka! Meron naman!
... Sino iyong spammer na mahilig maglagay ng ads?
... Hindi lang siya. Si Moxy.
... Ah, oo nga pala si Moxy.
... Hi, Moxy! Miss u!
... Ang hirap naman ng walang kabarkadahan dito. Lonely na ang yosi break. Nakaka-miss ang dating tropa. Pero ganun talaga. People come and go.
... Changes, changes, changes. 'Nyetang changes 'yan!
... Oist, bawal magmura! May mga bata.
... Akala ko ba spammer lang nagbabasa ng blog na ito. Hindi na niya maiintindihan na nagmura ako.
... Pota! Sabi ng bawal magmura.
... Bakit kapag nagmumura ko napapalingon sila?
... Akala kasi nila mabait ka. Hindi nila alam talipandas ka rin.
... Sobra ka naman. Ano bang ibig sabihin ng talipandas?
... Ewan ko sa iyo. Try mong tumigil muna ng pagba-blog at maghanap ka ng dictionary.
... Leche! Papupuntahin mo pa ako sa library?
... Edi, i-google mo na lang.
... Ayoko nga. Tinatamad akong mag-research.
... Iyan ang hirap sa iyo. Puro katamaran ang pinaiiral mo. Kaya walang nangyayari sa buhay mo!

Die, Jerk, Die!

2007-11-09T19:59:00.000+08:00

There goes another one. This world is full of jerks. Mabibilang mo lang siguro sa daliri ang hindi. Isang potential lolo na naman ang nasayang correction hindi pala sayang! As usual may nauto na siyang ibang nilalang na siyang kinalolokohan at kinahuhumalingan niya ngayon. Deadma na ang lola n'yo. Ang nakakainis lang ay iyong mga cruel attempt niya na ipamukha sa akin na isang malaking kagagahan lang ang pag-iilusyon ko sa kanya. Bad trip lang kasi tuwing nang-aasar siya ay kaharap pa ang kanyang jowa-jowaan. Nakakapag-init talaga ng ulo!

Bakit hindi na kita pinapansin? Nagtanong ka pa? Your ego is bigger than your balls. Congrats sa bago mong huli. Go ahead wave her around like she was some kind of a trophy or something. Kawawa namang nilalang. Hindi niya alam kung anong pinasok niya. Hindi ako nagsa-sour grape. I just happen to know his history that much enough for me to know how a big jerk he was.

I salute the girl na nang-iwan sa iyo. Sa wakas! Tinanggal na niya ang helmet niya. O di ayan! Naumpog, natauhan! Bago pa siya makagawa ng major decision in her life na siguradong pagsisisihan niya habambuhay. I hope she finds her happiness in the arms of a man who will truly love her. Suggestion ko, ibili mo ng helmet iyang bagong jowa-jowaan mo dahil baka maumpog din 'yan. Better yet, siguruhin mong laging naka-seatbelt at may airbag ang kotse mo dahil baka humataw ang ulo niyan sa windshield iwan ka na lang.

Why do men always have to end up as jerks? Would it be too much effort for them to be the kind, loving, caring and gentle guy we beautiful girls deserve? And above all, could they please stay that way for good with just one girl...only one? Hay!

RANDOM THOUGHTS 1

2007-11-05T09:15:00.000+08:00

• I hate the world today.
• Rainy days and Mondays always get me down.
• Why the dots?
• Beats me!
• Again, for the Nth time, my hair badly need rebond
• I'm in the mood for dancing
• What the...
• My brain is not working. Something must have gone wrong.
• Maluwag lang turnilyo niyan. Screwdriver kailangan mo.
• I'm still on vacation mode. My mind is surfing the waves of Bora.
• Adik!
• I'm not a morning person.
• Sige, let's work out that brain.
• Has anyone seen my pen? Utang na loob ibalik niyo na.
• I'm looking for a new job. A job that wouldn't require much movement, thinking, analysis but would pay me a million bucks.
• Meron ba nun?
• Hanap ako sa Jobstreet.
• I miss you, Eden.
• You are my sweetest downfall
• Sing me a lullabye. Give me back my pillows.
• Anong meron ang taong happy?
• I wanna dance with somebody.
• Anyone?
• What happened to Whitney Houston?
• Tsk...tsk...tsk...wasted gift
• Mornings do a lot of crazy things on me.
• Why do I always feel the pain of the world? Sometimes it tires me. When will they stop?
• In the middle of darkness, I lie down and cry.
• What's going on?
• Life goes on.
• It sucks.
• But you have no choice.
• It's an endless battle.
• Another day, another battle.
• I can't fight it anymore.
• It's a lost cause.
• Get up, stand up, don't give up the fight
• Yeah, right, Bob Marley!
• Peace out!
• Dirty, naughty, bitchy me!
• Sige lang, sulat ng kung anu-ano.
• Let's rock and roll!

Palimos ng Pag-ibig

2007-09-07T15:09:00.000+08:00

Beggars can't be choosers.

Bakit? Beggar ka ba?

Beggar-like lang.

Kunsabagay, marumi ang paa mo.

This One’s for Lola

2007-09-04T16:31:00.000+08:00

Last night, I was ironing my clothes. I’ve been staying for a week now at the residential compound inside our company. As I lay my clothes on the ironing board and iron them out the way my lola has taught me, I can hear her voice inside my head.

“Unahin mo ang kwelyo. Tapos palayo sa iyo para hindi malukot ulit ang damit. Kung ako lang, hindi nagsasaliwa-saliwa ang kamay ko na ganyan. Hindi na rin kailangan ilipat sa kaliwa ang plantsa. Hindi ka kasi marunong. Dapat matutunan mo yan…”

And on she goes. Hanggang sa maging sermon na ang kinauwian ng plantsa session namin. She got herself injured years ago and she had her arms cemented. She needed to wear a cast for months and that left us with no choice but to do the chores she patiently does everyday.

My lola irons clothes every weekends, preferable on Saturdays. Mas matipid daw kapag once a week ka mamalantsa. Para isang initan na lang ang plantsa. When she was injured, I was the one tasked to do the ironing. I was in grade six back then and being a couch potato, I don’t have know any household chores and isn’t very keen on learning one.

But I was left with no choice but to do it. Dahil kung hindi baka maipagwagwagan ako ni Lola. Huwag niyo nang tanungin kung anong ibig sabihin ng wagwagan. You have to live at our house to learn it.

She impatiently taught me how to iron clothes. Impatient kasi puro sermon. Pero ngayong ako na mismo ang nagpaplantsa ng damit ko, I realized I owe so much from her.

Umaamin ako. Tamad ako sa bahay. Kapag nasa Pasig ako, wala akong ibang pasttime kundi kumain. Kahit madalas na nila akong pagalitan dahil sa katamaran ko, hindi pa rin ako natitinag.

Pero now that I am living on my own, I remember the days when my lola would scold me and tell me that I’m washing the dishes the wrong way, doing the laundry the wrong way and doing a lot of things the wrong way. Masama ang loob ko nun. Kasi pakiramdam ko wala na akong ginawang tama. Somehow, my procrastination is my form of rebellion. If you think I can’t do it right, then I won’t do anything at all. Iyon ang naging motto ko.

Apparently, all the things I’ve seen her do, all those scoldings, ended up to be very helpful. Dahil habang sinusubukan ko for the first time ang lahat ng mga bagay na ito, nare-realize ko na may point sila. May point ang lahat ng sinasabi nila. May silbi ang mga tips na kahit hindi tunog tip dahil mas tunog sermon ay napapakinabangan kong lahat ngayon.

This blog is for her. For Lola. For all the wonderful dishes you’ve cooked for me for the past twenty-six years of my life. I now dream that one day I will be able to cook as good as you do.

For religiously washing my clothes kahit kalalabas ko pa lang ng banyo. Actually, nasa loob pa lang ako ng banyo at naliligo, hinihingi na niya. I wish that someday, I would have your patience and strength to clean up other people’s mess.

For washing the dishes which served me great food. I wish that someday I could do the same for my family. For going to the market every week to look for good deals and bargains and still have fresh goodies to take home. Kahit diring-diri ako sa putik nun at hate kong sumama sa palengke dahil mabaho, nami-miss ko pa rin ang mga panahong iyon. Nung bata pa ako. Nung lahat ng suki mo ay meron kang dagdag dahil natutuwa sila sa batang mataba na kasama mo.

For using your best budgeting skills every payday just to keep our finances going. Walang sinabi ang mga Economics Ph.D sa galing mo sa budget management. Saludo ako sa iyo. At sana matutunan ko na ring sinupin ang perang pinaghihirapan kong kitain bawat araw. At sana kagaya mo, makabuo rin ako hindi lang ng pamilya kundi ng mga pangarap.

Salamat sa lahat ng sermon. No matter how much I resent it before. No matter how strict you are, all of your hard work are paying off. Na hindi mo man ako lubusang maipagmalaki, sana alam mong, I am a good person. Na nagagawa kong mabuhay at maitawid ang bawat araw dala ang lahat ng natutunan ko sa iyo.

Kung alam mo lang. How much I miss the days na sinesermunan mo ako. Kung pwede lang manatiling bata na lang. Iyong batang mataba na pinagwawagwagan mo. Iyong batang mataba na pinapalo mo ng tsinelas na alpombra. Iyong batang mataba na kinukutuhan mo. Iyong batang mataba na namumura mo dahil sa sobrang kabagalan.

Mabagal pa rin ako, Lola. Usad-pagong pa nga rin ang buhay ko. Mataba pa rin ako. Hindi na nga minsan magkasya ang mga damit ko. Pero ako pa rin iyong batang iyon. Madalas nakakalimutan ko pero kagabi habang namamalantsa ako, nakita ko ulit siya. Ako pa rin iyon. Ako pa rin iyon tuwing umuuwi ako riyan.

Paluin mo pa rin ako, ha? Sermunan mo pa rin ako. Ipagwagwagan mo pa rin ako. Sana mas matagal pang panahon na makasama kita. Para pati mga anak ko paluin at sermunan mo rin. Sana kapag dumating iyong panahon na ako naman ang kailangang manermon, mamamalo at mangwagwag ng isang bagong henerasyon ng batang mataba, andiyan ka pa rin.

I miss you, Lola. This one’s for you! At para sa lahat ng batang mataba!

Bakit walang nagko-comment sa blog ko?

2007-08-24T13:45:00.000+08:00

Bakit walang nagko-comment sa blog ko? Wala bang nagbabasa nito? Bakit ganun? Ang lungkot tuloy. Lonely na nga ako, pati blog ko lonely rin.

Still Looking For My Pen...

2007-08-24T13:38:00.000+08:00

I am still not doing any serious writing at the moment. I started the day blogging and by the middle of the day, I am still blogging. I know I have to finish an assigned article but I am so bored I can't even seem to start.

I am so annoyed and stressed out on my moving-in-to-Don-Pepe phase. I talked to our janitor and asked his help in cleaning the room dominated by dust and cobwebs. But he is only available at 3pm tomorrow. I am not available in the afternoons of Saturday that's why I opted to wake up early and move my things early.

I still have to carry tons of baggage up to the 4th floor where my new crib would be located. Talk about working out! Sigh!

I hate cleaning. I am a natural-born burara and I have lived my life peacefully with all my things cluttered around. That is why I despised the idea that I would be cleaning that damn room. Argh! But I guess I have to learn that. Or else, my room would be covered with molds even before I last a month in there.

My bestfriend's going to Laguna with Jowa. It's her boss' birthday and their gonna have a hot spring party. So this means, I have to haul everything on a cab.

I can't wait to get hold of my payslip. Everything in my life right now depends on the digits printed on that piece of paper. So I'm whacking my nerves out wishing that those digits would make me smile.

My lunch turns out to be not so okay and now my stomach is looking for good food. I want a full body massage cause I could feel all my muscles stiffed. I want to ride the ferris wheel and stay on top for the meantime. I want to eat ice cream on a cone. I want someone to hug me tight and shield me from this freezing coldness that I feel inside and out.

Good Morning

2007-08-24T09:37:00.000+08:00

I'm back from hibernation or should I say procrastination? Hehe! I am back on my lazy days again. Sigh! My bestfriend's nagging me about this yesterday. I guess old habits are just too hard to break.

I was packing my things yesterday. I am about to move in this weekend at this new place our company had offered me. Nothing grand. Just a small room. A small space at our company's old building. This place would be very convenient since it is located within the company's compound. No more commuting for me. And no more reason to be late. Hehe!

I was crying through the whole process. It breaks my heart to leave a place which was my home for a couple of years now. These changes are killing me. I still find it hard to let go. I hate myself for that. I am such a fanatic of the good old days and was pathetically sentimental these past few days. It's more than the cold weather. It's the coldness within that depresses me. I'm gonna be missing a lot of things.

But I guess, we can't resist change. It's bound to happen and it's there to stay. And while everything seems uncertain, I just remain here...hovering. Wishing to turn back time and have those precious moments back again.

HAS ANYONE SEEN MY PEN?

2007-08-22T17:29:00.000+08:00

Still haven't finished my freakin' articles and here I am blogging...again! I'm bored. The chilly weather bores me. I shouldn't be here at the office. I should be at home lying in my mattress covered with blanket and pillows.

Now, I'm rambling and taking Kat's words after reading her blog. My hair is frizzy and the comb just can't fix it. How I wish it's already payday so I can finally know whether it's possible to get may hair rebonded over the weekend 'coz these damn curls are driving me crazy!

Still need to make an art gallery. Can't still find time to do it. I need those huge color laserprinters at our graphics department to finish my crime. I have to make some designs but couldn't bring my creative juices to a boil.

I'm waiting for Joan. We'll be checking out the rooms we were to occupy at the next building. She's been convincing herself she needs a bath and I'm waiting for her to finally win herself over.

I write blogs better than I write my articles. Darn!

My feet are cold. It's freezing at my work station. My jacket is useless! I'm having a hard time figuring out what to eat for dinner. Something that shall not exceed 50 bucks but still decent enough to fill me in.

I'm doodling words. Random, senseless words.

Can't stop myself from staring at people. My neck is aching trying to catch a good glimpse of someone. Damn it!

I hate the morons who removed my mp3 collection in my good old mac which I have recently reacquired. How dare them touch my gold mine!

-Rant Ends Here-

COMMITMENT

2007-08-22T13:57:00.000+08:00

Oo. Takot ako sa commitment. Inaamin ko na. Lately ko na lang na-realize na ang takot na ito ang dahilan kung bakit nahihirapan akong makahanap ng self-fulfillment sa career at relationships sa mga tao sa paligid ko.

Hindi ako marunong magsugal. Kahit simpleng teks lang hindi ako marunong maglaro. Maski na sa batu-bato pick lagi akong talo. Kaya nga ayoko ng commitment. Kasi para ka na ring sumusugal. Tinataya mo ang lahat para sa trabaho, para sa mahal mo, para sa pamilya mo, para sa ibang tao, tapos kapag natalo ka, wala nang maiiwan sa iyo. Talo ka na, luhaan ka pa.

Takot akong mag-fail. Dahil alam ko, everybody is waiting for me to fail. Lahat sila, nag-aabang lang kung kailan ako magkakamali. Parang mga kontrabida sa telenobela. Lahat sila hinihintay maangkin ang huling halakhak. Kaya no matter how much I tried, alam ko may makikita at makikita silang mali sa akin.

Takot akong ipagkatiwala ng buong-buo ang sarili ko sa iba. Minsan ko na kasing ginawa iyon. Minsan sa isang tao. Minsan ko nang ibinigay ang lahat. Lahat-lahat. Hanggang sa wala ng matira sa akin. Wala na akong pirasong matatawag kong akin. Wala na akong mapulot na pwede ko sanang pagdikit-dikitin para mabuo ulit. At kahit anong pagpipilit kong buuin ulit ngayon ang sarili ko, parang laging malasado ang hulma. Parang puro laging hangin ang laman sa loob.

Siguro rin kaya palpak ako sa mga pagsintang pururot ko. Kaya ang mga kinasasadlakan kong sitwasyon ay laging iyong deadend at wala nang ibang choice kundi ang bumuwelta pabalik. Kasi nga takot akong mag-commit. Takot akong magdire-diretso hanggang sa hindi ko na alam kung saan ako makakarating.

Being a geographically inclined individual, feeling ko dapat laging alam ko ang mga daan. Laging alam ko ang pasikut-sikot pati na rin ang mga shortcuts. Kaso wala namang shortcut ang buhay. Wala ring shortcut ang pagsintang pururot. Choose your own adventure kumbaga. Tapos hindi mo pwedeng dayain at silipin ang mga ibang pahina para makuha mo lahat ng ending na gusto mo.

Hay! Kung bakit ba naman nauso ang salitang commitment. Pero alam ko naman na kung hindi ko sisimulang sumugal, mabuburo na lang ako sa kinasasadlakan ko ngayon. Kung patuloy akong mananatiling naghahanap sa mapa pero hindi naman umuusad, wala rin naman akong mararating. Lilipasan lang ako ng panahon, lulumain ng mga taon, patatandain ng aking edad, hanggang sa lumipas na ang isang habambuhay na wala akong napuntahan kundi ang kantong kinatatayuan ko ngayon.

Siguro nga dapat simulan ko nang maglakad-lakad ngayon at hanapin ang kalyeng nagngangalang COMMITMENT. Kasi may nakapagsabi sa akin na kapag nakarating ka na raw ako sa kantong iyon, kasunod na nun ang kalyeng kung tawagin nila ay SUCCESS. Sana nga.

LANDSLIDE

2007-08-04T21:48:00.000+08:00

I took my love, I took it down
Climbed a mountain and I turned around
I saw my reflection in the snow covered hills
till the landslide brought me down

Oh, mirror in the sky
What is love
Can the child within my heart rise above
Can I sail thru the changing ocean tides
Can I handle the seasons of my life

Well, Ive been afraid of changing
cause Ive built my life around you
But time makes you bolder
Children get older
Im getting older too

Oh, take my love, take it down
Climb a mountain and turn around
If you see my reflection in the snow covered hills
Well the landslide will bring it down

If you see my reflection in the snow covered hills
Well maybe the landslide will bring it down

MAGPAPANSIN KA KASI!

2007-08-03T20:26:00.000+08:00

Naglalakad ako sa hallway kanina papunta sa kabilang room kung saan andun ang maalamat kong tropang si Snooky. Siyempre. Umaalingawngaw na naman sa kahabaan ng hallway ang aking mahiwagang takong. At habang lalo kong naririnig ang nakasasabik na tunog na iyon ng aking takong, lalo ko pang ginagandahan ang paglalakad.

Siyempre tumodo ang kembot ng lola nang maramdaman kong may nagbukas ng pintong salamin. Mula rin sa bintanang salamin ng mga kwartong nadaanan ko, naaninag ko na agad kung sino ang pumasok. Si Crushie! Nagyuko ako ng ulo at kunwari hindi ko siya nakita.

“Hindi mo talaga ako pinapansin!” wika niya.

Napalingon ako. Sabay ngiti. “Anong hindi pinapansin?” Kunwari pa raw na hindi ko alam ang tinutukoy niya.

“Hindi mo na kasi ako pinapansin…”

Malapit na ako sa pinto ng room. Binuksan ko iyon. Kasunod ko pa rin siya. Pagbukas ng pinto habang hawak ang seradura, nilingon ko siya. At dahil bagong hair spa ang buhok ko, magaan itong sumunod sa aking paggalaw. At dahil alam ko rin na bagong retouch ako, confident ako na maganda ko!

“Magpapansin ka kasi!” pilyang tugon ko sa kanya.

Nang mag-angat ako ng paningin, isang matamis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Labas ang dimples. Kinilig ang lola! Gumanti rin ako ng isang matamis na ngiti. Tapos tuluyan nang pumasok sa pintuan, consistent with the kembot at maingay na tunog ng takong ng sapatos.

Pero hindi pa rin nawala ang ngiti sa aking mga labi. Hay! Sarap talaga makipag-flirt. Simpleng hirit na nakakapagpabuhay ng dugo. Kung sana may nagiging magandang resulta ang lahat.

Ayun o! Bumalik sa depressed mode ang lola! Eh, kasi naman alam kong wala naman akong napapala kay Crushie. Bukod sa nakatakda na siyang ikasal sa isang napakagandang dilag na upper level ang powers kesa sa akin, alam ko namang tuksu-tuksuhan lang ang lahat at trip-trip lang. Ako rin ang talo kapag pinatulan ko.

Minsan nakakaaliw lang makipag-flirt. Lalo na at nakikipag-flirt din sa akin si Crushie. Naaaliw ako kapag nagdudulot ng mga unguarded moment ang simpleng flirting powers ko. Pero ewan ko ba, sa flirting lang naman malakas ang loob ko. Kapag kasi medyo tinatamaan na ako, bigla na lang akong bumabawi.

Actually, may konting kabog sa dibdib na epekto na sa akin si Crushie. Iyon ang reason kung bakit talaga ngang hindi ko na siya pinapansin lately. Bukod pa sa nabubwisit ako sa kanya dahil kapag kami lang dalawa ang magkaharap, suplado siya. Pero kapag kasama ang buong tropa, chika siya.

Umiiwas na ako kasi kesa lumakas pa ang kabog ng dibdib ko eh ako lang din ang umiyak sa huli. Off-limits na si Crushie. Kaya medyo control na rin sa flirting. Mahirap na kasi baka magkaaberya pa.

Pero minsan masarap pa rin iyong mga simpleng banat. Kagaya kanina. Speechless siya dun. Um…loko!

CAN'T CRY HARD ENOUGH

2007-08-01T09:23:00.000+08:00

I'm gonna live my life
Like every day's the last
Without a simple goodbye
It all goes by so fast

And now that you've gone
I can't cry hard enough
No, I can't cry hard enough
For you to hear me now

Gonna open my eyes
And see for the first time
I let go of you like
A child letting go of his kite

There it goes, up in the sky
There it goes, beyond the clouds
For no reason why
I can't cry hard enough
No, I can't cry hard enough
For you to hear me now

Gonna look back in vain
And see you standing there
When all that remains
Is an empty chair

And now that you've gone
I can't cry hard enough
No, I can't cry hard enough
For you to hear me now

There it goes, up in the sky
There it goes, beyond the clouds
For no reason why
I can't cry hard enough
No, I can't cry hard enough
For you to hear me now

And now that you've gone
I can't cry hard enough
No, I can't cry hard enough
For you to hear me now

CROSSROADS

2007-07-31T13:48:00.000+08:00

Paborito ko ang word na ito ngayong mga panahong ito. Ito ang tawag ko sa bahagi ng buhay ko na kailangan kong magdesisyon. Pakiramdam ko nasa gitna ako ng isang intersection at hindi ko alam kung dapat bang dumiretso ako, lumiko pakanan o pakaliwa, o kaya naman ay mag-u-turn pabalik.

Nangangalahati pa lang ang taon. Pero heto at ang dami ng nangyayari sa buhay ko. Ang dami nang mga kaganapang nakapagpapasakit ng ulo ko. Welcome, to adulthood. At sa totoo lang…it sucks!

Kahapon nag-celebrate kami ni Bestfriend at ni Jowa ng 2nd anniversary ko ng pagiging isang INC. Masaya ang celebration. Masarap ang pagkain. Enjoy ang kwentuhan. Ang laki rin ng pasasalamat ko kasi ang daming magagandang nangyari sa akin sa loob ng dalawang taon. Naging maytungkulin ako. Ngayon II pangulo na ako sa PNK. Masarap ang pakiramdam na alam kong nakagagawa ako ng tama. Nakagagawa ako ng mabuti.

Hindi ako perpektong tao. Wala naman yata nun. Hindi ko pa rin masasabing lubusan na ang pagbabago sa buhay ko. Dahil hanggang ngayon, paminsan-minsan, natatalo pa rin ako ng mga sarili kong kahinaan. Nakagagawa pa rin ako ng maraming bagay na pinagsisisihan ko sa huli. Pero ang araw-araw na biyayang natatanggap ko ay sapat na para umusal ako ng isang pasasalamat.

Nakakatuwa kasi nagkaroon din ako ng bagong kaibigan. No matter how skeptic ako na tanggapin siya nung umpisa, hindi naman naglaon at naging magkaibigan na rin naman kami. Nakakatuwa kasi pakiramdam ko dalawa na ngayon ang bestfriend ko. Kahit na minsan siyempre pakiramdam ko kahati ko siya sa atensyon at sa oras.

Sa totoo lang nakakainggit panoorin ang dalawang taong nagmamahalan. Sa tuwing magkahawak sila ng kamay o simpleng nagkakatinginan lang, ramdam ko kung gaano sila kasaya at lubos na nagmamahalan. Minsan hindi maiwasan humiling na sana, makahanap na rin ako ng ganun. Sana hindi na lang ako nakikiupo sa monoblock. Sana may katabi rin ako sa sofa.

Lalo na nung umabay ako ng kasal. First time kong umabay ng kasal. Ganun pala ang feeling nun. At iba pala ang view kapag nasa entourage ka. Mas malapit ka sa dalawang kinakasal. Mas ramdam mo ang seremonya.

Pero kasi mas mainam na muna sa akin iyong ganito. Walang commitment. Walang problema, walang komplikasyon. Medyo wala rin kasi sa kaayusan ang buhay ko. Simple mang maituturing kung ikukumpara sa problema ng iba, pero nahihirapan pa rin akong intindihin at unawain kadalasan.

Hindi ako magpapakaipokrita. Totoo dumarating ang panahong naghahanap din ako ng makakasama. Nang taong mamahalin din ako ng kung ano talaga ako. Nang taong kakalinga sa akin at mag-aalala. Siguro lahat naman tayo nangangarap ng ganun. Pero minsan kasi kailangan harapin ang realidad. Masarap ang umibig. Masakit mabigo. Pag nagmahal ka, maaari ring masaktan ka. Nasaktan na ako ng maraming beses. Masasabi kong namatay na rin ako ng maraming beses. Salamat sa CPR nakaka-recover pa rin ako. At sa puntong ito, parang mas gusto kong manatiling buhay na lang muna.

Natupad ko na rin ang pangarap kong mag-resign. Nag-resign na ako dito kumpanyang ito. Sumubok akong makipagsapalaran sa daigdig ng mga nagtataasang gusali, carpeted at cubicled na opisina at corporate na set up. Okey naman siya. Iyon nga lang doble ang pagod at stress. Sa pagtatapos ng araw, hindi ko mapigilan ang sarili kong balikan ang nakaraan at hanapin ang trabahong aking nakagawian.

Makalipas ang isang buwan, napag-isip-isip ko na anumang pag-ayaw ko sa kumpanya, ito pa rin ang gusto kong gawin. At kahit pa sabihing ang pagbalik dito ay parang pag-amin na rin ng pagkatalo at pagkabigo, pikit-mata kong nilunok ang pride ko. Aanhin ko ang bultu-bultong pride kung alam ko namang hindi ako masaya sa ginagawa ko.

Sa maikling panahong iyon natutunan ko na ang growth, tulad din ng pag-ibig, hindi hinahanap. Kusang dumarating. Hindi dapat minamadali. Dahil may takdang panahon at oras ang lahat. Ang growth ay hindi lang pagkakaroon ng bagong pakikipagsapalaran at pagkakaroon ng accomplishment. Kadalasan, ang tunay na essence ng growth ay iyong pagtanggap sa mga pagbabago, pagtanggap sa pagkakamali at pagbangon mula sa pagkakadapa. Ibang uri kasi ng katapangan ang kailangan mo para magawa mo iyon. Kahit siguro si Superman mahihirapan dun.

Hindi ko masasabing lubusan na akong masaya sa kinalalagyan ko ngayon. Siguro nga ang tao sadyang hindi makontento. Atsaka hindi naman nawawala ang bulok na sistema. Isang sistemang hindi maaaring mabago ng isang taong katulad ko. Na minsan kailangang bumagay ka sa sistema. Lumaro ka sa laro nila.

Masaya ako sa nangyari kahapon. Iyong simple dinner na iyon hanggang ngayon nakatatak pa rin sa isipan ko. Hanggang ngayon nararamdaman ko pa ang saya. Napawi nun ang matinding kalungkutang nararamdaman ko. Pero hindi pa rin nabura nun ang katotohanang ako ay mag-isa. At maging hanggang sa hinaharap ako ay mananatiling mag-isa.

Madalas kong sabihin nun hindi ako takot na mag-isa. Akala ko kasi nun kaya ko. Akala ko kasi nun madali lang ang lahat. Pero dahil marami na nga ang namamatay sa maling akala, mukhang nakapila na rin ako sa death row. Mali kasi ang akala ko. Malungkot pala mag-isa. Nakakatakot sa mga panahong wala kang ibang makapitan. Wala kang ibang matakbuhan. Gigising ka isang umaga, wala ka nang kasama. Sumakit man ang ulo, tumamlay man ang katawan mo, walang ibang mag-aalaga at mag-aalala sa iyo kundi ang sarili mo.

Natatakot akong mag-isa. Pero mukhang dun na rin patungo ang tadhana ko. Kasi nararamdaman ko unti-unti, nawawalan na ako ng lugar sa buhay ng mga taong mahalaga sa akin. Meron pa akong pamilya. Pero alam ko hindi naman sila mananatiling andiyan. Ayoko pang isipin pero kasi hindi ko maitatatwa ang katotohanang nasa dapithapon na rin sila ng kanilang buhay. At alam ko kailangan kong ihanda ang sarili ko.

Kailangan kong ihanda ko ang sarili ko sa maraming pagbabagong maaaring mangyari. Ito ang kwento ng buhay ko. Abangan ang susunod na kabanata…

WAG KA NG MAKIALAM SA IBA...SARILI MO NA LANG ANG PAKIALAMAN MO!

2007-07-16T10:52:00.000+08:00

Those words kept ringing in my ears
Its echo lingers in my mind
Tears well up my eyes
If only I can turn back the hands of time

STIFFED NECK

2007-07-12T22:56:00.000+08:00

Anong gagawin mo kapag nakita mo ang crush mo na nanghahaba ang leeg patungo sa direksyon mo? Siguro kikiligin ka. Eh, paano kung hindi naman sa iyo nakatingin? Paano kung ang pinanghahabaan pala ng leeg niya ay iyong nasa likuran mo?

Araykupo! Sawi na naman ang lola! Well, ganyan talaga ang buhay. Minsan sinuswerte. Minsan inaalat. Sa kasong ito mukhang inalat ang lola mo. Mukhang may ibang prospect ang potential lolo. Kaya Google search na lang ulit ng ibang kapapahang pwedeng pagkaabalahan. Iyong potential lolo rin.

Para kay supposed-to-be-potential-lolo...good luck na lang sa iyo. Harinawang magbunga ng maganda ang panghahaba ng leeg mo at hindi mauwi sa stiffed neck lang. Pero kung magka-stiffed neck ka at kailangan mo ng masahe, pwede naman akong magkawanggawa. Hehehe! Ay, kaso may Ceragem bed nga pala kayo. Hindi mo na kailangan ng healing powers ko. Mag-Ceragem ka na lang!

MONOBLOCK

2007-07-12T14:12:00.000+08:00

Masakit din pala tamaan ng monoblock. Tinamaan ako kagabi. Sa paa. Sa gitna ng aking kaantukan at nanghihinang katawan dala ng kapaguran, hindi agad rumehistro sa isip ko ang nangyari. Parang kapag nasugatan ka. Hindi mo agad naiisip ang sakit. Pipisilin mo pa nga ung sugat para lumabas ang dugo. Hanggang sa dumaing ka na lang sa kirot.

Hindi agad tumatak sa isip ko ang lahat. Huli na ng maramdaman ko ang sakit. Huli na ng maramdaman ko na sa ilang segundong iyon, nabura ang maraming taon ng magandang samahan at napalitan ng kawalan ng tiwala. Kawalang tiwalang dulot ng mapanibughong damdamin ng isang nagmamahal.

Buti na lang segundo lang ang itinagal nun. Mabuti na lang at muling nagbalik ang alaala at muling natauhan. Nangibabaw ang pagkakaibigan. Pagkakaibigang sapat na dahilan upang huwag pangambahan ang hinaharap.

Nananangan ako sa pagkakaibigang iyon. Hindi ako perpekto. Marami akong pagkakamali na nagawa. Nasa punto akong pinipilit kong bumangon at itama ang lahat. Ang pagkakaibigang iyon ang kinakapitan ko. Mapalad ako dahil hindi sa iisang tao ko ito natatagpuan. Mapalad ako dahil patuloy pang nadaragdagan ang mga taong aking nagiging kaibigan.

Alam ko may limitasyon ang lahat. Kaya minsan, bantulot akong umupo sa puting monoblock na iyon. Kasi alam ko namang hindi kasali iyon sa bilang ng upuan. Idinagdag lang para sa maaaring makiupo. At alam ko nakikiupo lang ako. Nakikiupo na lang. Kahit na kung babalikan ko ang nakaraan, ako ang nakaupo riyan sa tabi mo.

Mananatili ako sa monoblock. Mananatili akong nakikiupo. Hindi ko kailan man binalak na paalisin ka sa iyong pagkakaupo. Mas lalong wala akong balak makikandong. Oo. Muntik ko ng subukan iyon noon. Pero kasi napagtanto kong mas komportable pa ring umupo sa monoblock kesa kumandong.

At kapag dumating ang panahon na lumiit ang espasyong laan para sa mga upuan, handa naman akong buhatin ang monoblock ko at dalhin sa ibang lugar. Sa ibang lugar naman ako makikiupo.

Pero sana dumating din ang panahong magkaroon din ako ng sofa. Malambot at komportableng sofa. Iyong matibay na kahit niluma na ng panahon, masarap pa ring upuan. Kasi minsan nakakangawit din ang umupo sa monoblock.

At kapag dumating din ang panahon na kailanganin mo ng katabi, handa rin akong ilapit sa iyo ang monoblock ko at tabihan ka sa pagkakaupo. Handa rin akong ipihiram sa iyo ang monoblock ko para paupuin ka.

Anumang panahon sa buhay mo, basta nangawit ka at gusto mong umupo, andito lang ako. Tabi tayo sa monoblock.

95 DAYS TO GO BEFORE BORA!

2007-07-12T13:14:00.000+08:00

The countdown continues! Hindi rin naman masyadong excited ang Lola mo! Hehehe! Parang gusto ko na ngang mag-shopping ng outfit. Naks naman!

Trivia, trivia, trivia...do you know what Trinoma means? Yes, iyong bagong mall malapit sa SM North EDSA. Atin-atin na lang ito, ha? Secret at huwag maingay. Hindi pa nakakapunta ang lola sa Trinoma kahit pa sabihing malapit lang ito sa office namin.

Well, actually, ilang beses na rin naman kaming nagbalak mag-hang-out dun ng barkadahan. Kaya lang dahil kadalasang gabi ang schedule ng eyeball namin at gusto namin ng kwentuhang abot hanggang madaling araw, nawawala sa itinerary namin ang Trinoma. Kasi nga we assume na mall siya kaya feeling namin typical mall hours lang din ang operation ng mga coffee shop dun. Eh, siyempre kapag nag-meeting ang mga lola hindi pwedeng mall hours lang. Kailangan unlimited. From sunset to sunrise.

So ayun na nga bago na naman ang design ng blog ko. Kasi may isang magandang babaing namintas sa design ng blog ko kahapon. Nadi-distract daw siya sa kamay. Kaya, hala! Tanggalin ang kamay! Kaya heto at bagong bihis na naman ang lola mo. Bagong mukha na naman ang aking mahiwagang blog.

Eto kahit busy-busyhan ang lola ay nakukuha pa ring mag-blog. Adiksyon ang tawag diyan. Overnight na naman ako mamaya. Puyat na naman aketch. Ang eye bag, naku! Excess baggage na. Baka bago ako makarating sa Bora haggardness na ang itsura ko.

Bora pa rin talaga?

Ayun nga. May isa pa akong mala-dyosang friend na nagbigay sa aking ng trivia kaninang lunch break. Ano raw ang meaning ng Trinoma? Nag-search daw siya sa Internet at ayun daw sa mahiwagang Wikipedia, ang ibig sabihin daw ng Trinoma ay TRIangle NOrth MAnila...something to that effect. Hindi ko pa nave-verify ang information na ito kaya kung mayron diyan na mala-Antonio Go ang drama at may advocacy na tuklasin ang mga grammatical at factual errors sa mga blog ay ngayon pa lang may disclaimer na ako. Ayon iyan sa friend ko. Sinabi naman niya ang kanyang source. Dahil tinatamad ang lola na mag-surf kayo na lang ang mag-verify kung tama nga ang trivia niya.

Mukhang umaatake na naman ang aking killer rayuma. Sumasakit na naman ang likod ko. Mukhang kailangan ko ng bumili ng Methylene sa botika. (Meron pa ba nun?) Mag-two-two piece pa naman ako sa Bora. Pangit yata iyon kapag may osteoporosis ka. Makabili na rin ng Anlene. O, ayan, sobrang product placement na iyan. May bayad na ang susunod. Hehehe!

96 DAYS TO GO BEFORE BORA!

2007-07-11T18:11:00.000+08:00

My friend and I are planning to go to Boracay this October. We have already booked our flights as early as now and have been ancxiously counted the days.

Hindi naman kami masyadong excited, no? Eh, si Bestfriend nga favorite topic of discussion, Boracay. Pati ako nahahawa na rin. Can’t help but look at the pictures of my officemates who went to Bora last April during our company outing.

Sa kasawiang palad ay hindi ako nakasama dahil umabay ako sa kasal ng kuya ni Bestfriend. Isang masayang outing na naman ang aking pinalampas. Dati kasi nag-outing sila sa Cebu. Hindi rin ako sumama dahil nakakatawa mang aminin, takot akong sumakay ng barko.

Nun ngang nagplano ng post-summer outing iyong boss ko para sa mga staff niyang hindi nakapag-Bora sumama pa rin ako maski resigned na ako. Sa Anilao ang outing pero may involve na pamamangka. No choice ako kundi sumama sa pamamangka kahit na super hate ko talaga ang bangka. Kasi iyong beach kung saan pwedeng mag-swimming ay nasa kabilang isla. Atsaka, ako lang mag-isa ang maiiwan sa hotel kapag hindi ako sumama sa kanila.

Hinimatay lang naman ako papunta at pabalik habang nakasakay sa bangka. Nakakahiya mang aminin, pero ayan, sinasabi ko na. Ganun ako ka-freak out sumakay ng bangka. Kaya sabi ko sa barkadahan, good luck na lang sa inyo pag punta natin sa Bora. Kayo na ang bahala sa aking himatay beauty dahil dalawang oras na boat ride an gaming tatahakin from Kalibo to Bora. Eh, iyon nga lang sa Anilao, 30-minute boatride eh hinimatay ako. Iyong sa Bora pa kaya?

Dapat sana sa Caticlan na ang kukunin naming flight. Para mas malapit. Kaso nga may promo raw ang Cebu Pacific atsaka medyo scary naman ang sumakay ng Sea Air at Asian Spirit na airbus. I have nothing against the two airlines. Kaya lang kasi hindi mawala sa utak ko iyong joke about Asian Spirit…“We fly as Asians, we land as spirits.” O, di ba katakot? No offense meant sa Asian Spirit, ha? I was just quoting a familiar joke na hindi ko alam kung saan nagmula.

Well, anyways, wish ko lang ay makaipon ako ng enough na budget para makapag-enjoy at makagimik ng husto sa Bora. Atsaka importante sa lahat, makabili naman ng matinong Bora outfit. Siyempre medyo kailangan next level ang swimwear. Pero iyong katanggap-tanggap naman at iyong hindi naman ako magmumukhang karimarimarim. Pagkakataon na rin iyon. Hehehe! At least, dun konti lang ang makakakilala sa akin.

Sana rin hindi maulan sa October. Kasi siyempre scary naman mag-boat at mag-plane kapag super typhoon ang sumasalanta, di ba? Actually, nung unang i-present sa akin ni Bestfriend ang idea is wala akong planong sumama. Biglaan kasi. Biruin mo kinabukasan magpapa-book na kami. Eh, siyempre walang budget ang lola. Pero na-convince naman niya ko by presenting two wonderful options: OO or OO.

So ayun pati ang Lola ay join na sa Bora fever. Hindi na rin ak makapaghintay. Dahil super frustrated ako last April. Kaya next stop: BORACAY! Yeba!

TO DIE FOR...

2007-07-11T17:01:00.000+08:00

I’m on my Wentworth Miller phase. Unang araw ko pa lang sa office ulit inuna ko ng mangolekta ng mga pictures na para gawing desktop at screensaver slide. Yummy, fafable!

Nakakainis nga kasi hanggang ngayon hindi ko pa tapos iyong Season 1 ng Prison Break. Ilang beses ko ng binalak pumunta ng Quiapo para bumili ng Season 2 atsaka iyong kumpletong series ng Heroes. Atsaka siyempre iyong mga pelikulang napalampas ko. Kaya lang wala akong panahong magpunta ng Quiapo.

Isa pa iyan sa nawawalan ako ng time gawin. Manood ng movies. Medyo pathetic nga kasi iyong huling nood ko ng sine ako lang mag-isa nanood ng Shrek 3. Kasi siyempre wala na akong mahatak na kasama. Siyempre si Bestfriend si Jowa na ang kasama. Atsaka naisip ko mas tipid manood ng sine mag-isa. Hehehe!

Hay! Super anti-stress ko ngayon si Papa Wentworth. Kasi naman iyong isang kapapahang pang-anti-stress ko, bukod sa suplado na eh mukhang wala ng pag-asa kasi balita ko engaged na ata. Hmmm…chismis! Hehehe!

BAGONG BUHAY, BAGONG BLOG

2007-07-11T16:36:00.002+08:00

Naks! Bigat ng title! Parang tunay! Hehehe!

Ewan ko nga ba kung anong nakain ko at naisipan kong butingtingin ulit ang blog ko. I have been blogging for three years now. Nahawa lang ako nun kay Kat, dati kong officemate. Ang sarap kasi basahin ng blog niya. Dahil may pagkainggetera ako, gumawa rin ako ng sarili ko.

Andami ko na ngang blogsites sa iba’t ibang blog domain. Pero hindi ko na name-maintain lahat. Wala na rin naman akong time atsaka minsan walang maisulat. Kaya minsan lumilipas ang buwan na wala naman akong napo-post sa blog ko. Dati excited ako mag-post. Pati nga designs ng blog kinukutingting ko. As in pinagtiyagaan kong mag-aral ng kaunting html para ma-redesign ko template ng blog ko.

Ngayon balik blog ako. At dahil may pagka-idiota na ako ngayon sa latest trend ng mga templates, hindi ko malaman kung ano nang nangyari dun sa blog ko na ni-redesign ko. Naisip ko na lang panahon na rin naman din siguro para magpalit na ako ng blog. Para maiba lang.
Adik kasi sa mga blog itong mga batang officemates ko. Naks! Ibig bang sabihin nun ako matanda na? Ayoko na lang isipin. Ayoko ng magbilang ng taon. Sumasakit lang ang ulo ko.

Sobrang nakaka-stress at nakaka-pressure kung iisipin kong nasa adulthood stage na ako. Hindi na option ang magpapetiks-petiks. Kailangan nang magseryoso sa buhay. To put direction to everything. Maraming pagbabagong ayaw mo man tanggapin pero kailangan mong harapin. Hay, buhay!

So anong bago? Well, wala naman masyado. Nag-resign lang naman ako sa company na limang taon ko ng pinagtatrabahuhan para mag-try ng bagong trabaho. Ang reason ko: boredom. Pero heto after one month, balik ulit ako sa kompanyang ito. I realized na kahit pala super ayaw ko ng sistema rito at super reklamo ko sa mga ginagawa, ito pa rin pala ang gusto ko. Ito pa rin ang hinahanap-hanap ng katawan ko.

Grabe experience ko sa dati kong work. Hindi ko kayang sikmurain ang insulto ng boss kong Arabo. Medyo kakaiba kasi ang management style niya. Parang mala-Hitler sa kahigpitan. Tapos may discrimination pa between editorial and sales. Hirap din kasi parang ayaw niyang makinig sa opinion ng iba. Ang gusto niya lahat mag-a-adjust sa kultura niya. Parang ang hirap naman ng ganun. Daig ko pa ang nagta-trabaho sa abroad samantalang andito lang naman ako sa Pilipinas. Tuloy naiisip ko baka hindi ko kayanin ang mag-abroad. Sample pa lang ng foreigner boss nagkaroon agad kami ng cultural difference. Eh, di mas lalo na kung nasa ibang bansa ako.

Pero may brighter side rin naman ang lahat. At least nakabalik ako ulit dito sa dati kong kompanya. Now I learned the value of punctuality…the hard way.

Proud ako na after almost one month of working dun sa nilipatan ko nun, hindi ako na-late. May isa nga lang akong absent dahil nagkasakit ako. Bumigay ang katawan ko sa hirap. Hindi hirap ng trabaho, eh. Hirap ng sitwasyon at working environment. Anyways, at least ngayon kahit kaunti na-realize ko na ang katamaran ko. At sana, sa muling pagbabalik ko rito sa office na ito ay maitama ko na ang lahat. Well, trying. Kahit na medyo mahirap.

Iyon nga lang walang nagbabago sa estado ko sa buhay. I am still broke. I live one day at a time at siyempre, marami pa ring kautangang dapat bayaran. I am not yet financially mature…naks! Anong term iyon? Basta iyon. At ito naman ang pinipilit kong ayusin.

Siyet! I feel so old. As in really old. Ang hirap pala. Ang hirap dahil kailangan maging mature na ang pananaw mo sa buhay. Hindi na pwede ang pabigla-biglang desisyon. Kailangan maging mas responsible na dahil wala ka nang ibang maaasahan kundi ang sarili mo. Tapos siyempre, marami na ring issues kang dapat kaharapin sa araw-araw na hindi mo pwedeng daanin na lang sa iyak.

Pero umiiyak pa rin ako. Iyakin ako, eh. Galit, tuwa, lungkot, ligaya, lahat iyan iniiyak ko. Medyo wala na lang kasi akong time umiyak lately sa sobrang kabusyhan. Pero minsan napapaiyak pa rin ako. Umiiyak habang naglalaba. Umiiyak habang nagtutupi ng damit at nag-hahanger. Umiiyak habang nagbibihis. Umiiyak bago matulog.

I find so much pleasure in crying. Dun ko lang nare-release ang lahat ng totoo kong nararamdaman. Iyong hindi ko kailangang mag-pretend na okay lang ako.
Tears wash away all my fears, all the pain. It heals all the wounds and scars I acquired from the battles I deal with everyday.

Hay! Nag-drama na naman ang lola. Well, what’s a blog for kung hindi ko i-e-express ang kadramahan ko sa buhay? I just hope tama na ang naging desisyon ko. Sana tama na ang naging desisyon kong magpalit ng blog. Hehehe!