Tuesday, February 17, 2009

Kwentong Perya

Nami-miss kong makakita ng peryahan. Dati kasi tuwing summer at tuwing may fiesta laging merong perya. Basta may bakanteng lote, merong susulpot na perya. Iyong parang kabuting bigla na lang lilitaw. Ito ang mga panahong hindi pa uso ang Star City at Enchanted Kingdom. Kontento lang sa tsubibo at roller coaster na walang loop. Hindi pa uso ang Time Zone o Worlds of Fun. Kontento lang sa beto-beto na may rumarampang daga.

Iyong dati naming bahay sa may Bagong Ilog, ang likod nun basketball court. Tuwing fiesta, laging dun ang pwesto ng perya. Sabi ng lola ko, eversince tumira sila dun, wala pa iyong basketball court, dun na ang pwesto ng perya.

I remember hearing the story of young woman who was so enticed by the magic of perya. Lagi siyang nakatambay sa peryahan araw-araw. Nakikilaro, nakikihalubilo at nanood ng performances gabi-gabi. She ended up falling madly in love with a man who sings at the perya every night. Dahil sa sobrang pagmamahal niya, she ended up eloping with the man. Pareho nilang iniwan ang perya at nagpakalayu-layo. Doon sa isang lugar kung saan walang tututol sa kanila. Walang kontra sa nararamdaman nila.

Bumuo sila ng sariling mundo. Isang mundong para lamang sa kanilang dalawa. Walang pakialam sa sasabihin ng iba, walang pakialam sa kung anong mangyayari bukas. All they knew was what they feel about each other. Iyon lang ang mahalaga at wala ng iba.

When her parents found out, they went out to look for the young woman. They found her in the arms of the man she loves with her whole heart. Those were the conservative years of our society. At dahil nagtanan sila, they were forced to marry at such a tender age. Isang bagay na dapat sana ay katuparan ng mga pangarap nila.

But for some reason, after two years, the love faded. The marriage fell apart. They both learned that things can change. That forever is nothing more than just a myth...a story created out of fiction. And that reality tells the story in a very different way than they have imagined. It all ended with one goodbye.

At tuwing makakakita ako ng perya, lagi kong naaalala ang kwento ng dalawang ito. Ang pag-ibig na nabuo sa perya. Ngayon, hindi na uso ang perya. Lumipas na ang panahon nila. Wala ng perya. Wala na rin sila.

At heto ako ngayon. Naghahanap ng perya. Kahit na hindi naman talaga ako mahilig magpunta sa perya. Pero gusto kong sumakay ng tsubibo. Gusto ko dun sa itaas, nakatingin sa kapaligiran. Watching as reality tells my version of the story.

At mananatili ang kwento nila sa aking alaala. A memory of a father I never really met and a mother who, neurotic as she is, defines a part of me I can never ever erase.

Thursday, January 29, 2009

Ayoko Na...

Ayoko na...
Ayoko ng bitawan ka.
Ayoko na...
Ayoko ng isipin ang bukas kung wala ka.
Ayoko na...
Ayoko ng mapalayo ka pa.
Ayoko na...
Ayoko ng pigilan ang sarili kong mahalin ka
Dahil ayoko na...
Ayoko ng masaktan pa.
At sana nga, hindi na muling masaktan pa.

Monday, September 22, 2008

Lab...

Hindi ko alam kung anong dahilan ng lahat ng ito. Basta ang alam ko, paggising ko isang umaga, nakita kita. Natigilan ako ng makita kitang nakaupo sa sulok na iyon. “Ah, so…ikaw pala iyon. Cute ka, ha?” wika ko nun sa sarili ko.

Pero kagaya ng lagi kong ginagawa, I dismissed that brief moment of admiration. Ayoko ng magdagdag ng sakit ng ulo. I’m done having petty crushes on guys who end up breaking my heart. At malay ko kung isa ka dun?

Pero dahil talagang tanga ang puso ko, I was swept by you. Suddenly, I was drawn to you. At kahit anong gawin ko, hindi kita maalis sa isip ko. Hindi ko maipaliwanag. Ilang tao na rin ang nagtanong sa akin kung bakit ganun na lang ang nararamdaman ko. Marami na rin ang nagsabing nadadala lang siguro ako ng mga pambobola mo. Pero sa sarili ko, alam ko kung ano ang nararamdaman ko. Ayoko lang tanggapin sa sarili ko dahil hindi ko kayang ipaliwanag kung bakit.

And that what scares me. That thing that I can’t even explain about. Could it be the one thing…I have tried so hard to avoid? Siyet…in love na ba ako?

Ayoko. Hindi kita kilala. Hindi ko alam kung seryoso ka. Paano kung pinagtri-tripan mo lang ako? Hindi tayo magkaedad. Ikaw marami ka pang panahon para maglaro. Ako, sawa na akong makipaglaro. Pagod na akong maglaro. Pagod na akong masaktan.

Ayoko kasi takot akong masaktan. Ayokong paasahin ang sarili ko sa isang bagay na maski ako hindi ko alam kung hanggang kailan nariyan. Pagod na akong umaasa. Pagod na akong umiyak.

Ayoko dahil maraming bagay pa ang dapat kong ayusin sa buhay ko. Masyadong magulo pa ang buhay ko para maglaan ng puwang sa isang tulad mo.

Ayoko…ayoko…ayoko. And it’s breaking my heart everytime I would stop myself from loving you.

Siyet…mahal na nga yata kita. At hindi ko na kayang pigilan pa ang sarili ko. Ipinikit ko ang mga mata ko. I blocked out everything around me. Lahat ng mga taong nagsasabing mag-isip muna ako. Lahat ng mga bagay na gumugulo sa buhay ko. Lahat sila dinedma ko. At ang tanging pinakinggan ko ay ang puso kong parang sasabog sa bilis ng pagtibok. My heart is shouting out your name. A sound I can’t seem to bare.

I love you. There’s nothing more I can do to stop myself from falling you. And while I can be happy with the way things are, I know I would be happier to have you in my life.

Sana lang hindi ako nagkamali sa nagging desisyon ko. Sana lang hindi ako magising isang umaga na wala ka na. Sana lang hindi ako maiwang luhaan pagkatapos ng lahat ng ito. Sana lang…

Dahil nakahanda akong mabuhay ng para sa iyo. Nakahanda akong harapin ang bukas ng kasama ka. Nakahanda akong kalimutan ang lahat para sa iyo. Nakahanda akong tumaya at sumugal. Nakahanda akong mahalin ka sa lahat ng paraang alam ko.

Ikaw lang ang paniniwalaan ko. Lahat ng sasabihin mo, lahat ng ipapakita mo. Pero kung ang lahat pala ay hindi totoo, wala ng dahilan para ipagpatuloy ko pa ang nararamdaman ko para sa iyo.

Sana hindi ito isang biro. Sana hindi ito isang laro. At sana rin, masabi ko itong lahat sa iyo, lab.

Tuesday, July 29, 2008

Pathetic...

Gusto kong yakapin ka ng buong higpit

Upang maramdaman mo na nasasaktan ako.

Nasasaktan ako dahil wala ka sa piling ko.

Gusto kong hawakan ang iyong kamay

Upang malaman mong takot ako.

Takot akong humakbang ng wala ang pag-alalay mo.

Gusto kong ibulong sa tainga mo ang nilalaman ng isip ko.

Upang malaman mo kung gaano kagulo ang buhay ko ng dahil sa iyo.

Gusto kong haplusin ang iyong mukha

Upang ikintal sa aking alaala ang larawan mo

Gusto kong makapiling ka ngayon

Upang bawat oras ay magkaroon ng kabuluhan

Upang kahit sandali’y maging masaya naman ako.

Gusto kong marinig sa mga labi mo ang pangalan ko

Upang malaman ko ang halaga ko sa iyo.

Gusto kong maramdamang mahal mo rin ako

Upang mapatunayan kong tama ang nararamdaman ko

Gusto kong ulitin ang lahat ng sandali

Upang itama ang lahat ng mali

Gusto kong magbakasali

Na magbabalik ka pang muli

Gusto kong malaman mong mahal kita…

Kahit di ka na muling mapapasaakin pa.

Thursday, July 24, 2008

Pissed Off!

Don't try telling me how to do my work. Hindi ako katulong dito. Hindi ako utusan. Kung gusto mo ikaw ang gumawa ng trabaho ko! Nyeta! Ang gusto ko lang naman I magsulat. I never wanted to do this. I am contently happy with what I have been doing before. Give me back that job and spare me the pressures of dealing with these difficult people! Argh!

Monday, July 21, 2008

Buses and Trains

Hey Mom
Why didn't you tell me
Why didn't you teach me a thing or two
You just let me go
Out into the World
You never thought to share what you knew

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again

Hey Mom
Why didn't you warn me
Coz about boys is something i should have known
They`re like chocolate cake
Like cigarettes
I know they're bad for me
But I just can't leave 'em alone

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again

(AND I WALKED)UNDER A BUS
I GOT HIT BY A TRAIN
AND IT FEELT SO GOOD
AND I WANNA DO IT AGAIN
WANNA DO IT AGAIN
*HEY EY IEEY*
(WANNA DO IT)
Oh, felt so good

Hey Mom
Since we're talking
What was it like when you were young
Has the world changed
Or is it still the same
A man can kill and still be the sweetest thing.

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good

So I walked under a bus
I got hit by a train
Keep falling in love
Which is kinda the same
I've sunk out at sea
Crashed my car, gone insane
And it felt so good
I want to do it again
I want to do it again

This Is For You...

I have never been sentimental about these things. Pero somehow, no matter how hard I push it aside, these things still get to me. I am not a mushy person. Hindi ako sanay mag-express ng emotions ko sa ibang tao lalo na sa family ko. Piling tao lang ang napagsasabihan ko ng tunay kong nararamdaman at tunay na nilalaman ng isipan ko.

Hindi ko alam kung bakit ako ganito. Siguro dahil takot akong ipakita sa iba kung gaano ako nasasaktan. Defense mechanism ko iyon. I have always feared pain. Takot akong masaktan maybe because I have lived 27 years of my life trying to push away the pain.

Oo. Aaminin ko. Sa kauna-unahang pagkakataon, aaminin ko na sa sarili ko that your nonexistence in my life made a great impact on me. May effect din pala. No matter how cliche it may seem. It never struck me this painfully before until today. Until this moment when I am at a turning point of my life and I feel so alone. When the only person I could think of and run to whenever I feel hurt is a total stranger to me.

Nung umalis ka for the first time, wala pa akong kamuwang-muwang nun. I can barely understand the things going on around me. Dahil dun lumaki at nasanay akong wala ka sa tabi ko. Hindi ko hinanap ang existence mo dahil I was surrounded by a bubble that shielded me from all the pain. I am still very grateful for the people who fill in your place. Who shielded me with that bubble and nurtured me to be a loving person despite all the hatred this world has been offering.

Nung pangalawang alis mo, I was entering adolescence. At the brink of all the crucial changes happening in my life then, I was too busy dealing with them before I even realized your gone. Again, tinanggap ko sa sarili ko na ganun talaga tayo. We were never meant to be together. Na hindi man normal, may ganung pangyayari talaga. I'll be fine as long as I do the right thing. Dahil choice ko naman kung anong gusto kong mangyari sa buhay ko. May pakialam ka man dun o wala, ako pa rin ang magdedesisyon kung saan ako pupunta at saan ko ilalagay ang sarili ko.

Oo, marami akong tanong. May mga times na naghahanap din ako ng sagot. But then sa sarili ko, mas mabuti nga sigurong manatiling walang sagot ang lahat. What I don't know won't hurt me. Katwiran ko, wala namang mababago sa atin kahit pa malaman ko ang sagot. Ganito na tayo noon at mananatiling ganito pa rin tayo. Hindi maibabalik ng mga sagot na iyon ang mga taong hindi natin nakilala ang isa't isa. Ang mga taong hindi natin pinagsamahan.

I became used to your absence. At kahit pa magkaleche-leche ang buhay ko, I never blamed you for it. Naisip ko siguro may baggages ka rin. May mga tanong ka rin na hinahanapan ng sarili mong sagot. Na pareho lang tayong nangangapa sa mga role natin sa buhay. I tried to understand. I tried to logically rationalize the situation. May kaunting talino naman ako para maintindihan iyon. And the years we spent apart taught me a lot of things na kahit walang explanation eh pinilit kong maintindihan. Kahit pa walang nagtuturo nun sa akin. Self study. Sariling sikap.

Ngayon, aalis ka ulit. I just never realized na mas masakit pala ngayon. Kasi ngayon, wala na iyong bubble shield ko from all the pain. I'm too big for that bubble na. And after all the pain I've been through, the bubble just suddenly burst. Wala ng shield. Ramdam ko na lahat ng sakit. At kahit pilitin kong intindihan, mukhang nagme-memory overload na ako. Nahihirapan na ang utak kong i-process ang lahat.

Bago ka umalis sana malaman mong I'm so wounded. I'm battered and shattered. Magsusumbong lang ako sa iyo. Isang bagay na hindi ko magawa for 27 years now. Hindi pala madali ang mabuhay. Masakit palang magmahal. Mahirap pala mag-let go. Nakakatakot pala ang mga pagbabago. Akala ko malaki na ako. Akala ko grown up adult na ako at kaya ko nang harapin ang lahat ng ito.

Mali pala ako. Hindi pala. Underneath, I am still that two year old kid you left 25 years ago. A quarter of my life has passed pero hanggang ngayon vulnerable pa rin ako. Hinahanap pa rin kita. Kailangan pa rin kita. Kailangan pa rin kita sa tabi ako to kiss all the pain away. Para sabihin sa akin kung alin ang dapat at hindi. Gusto ko pa rin maramdaman na natutuwa ka para sa akin. That you are proud to have me.

May nanliligaw na sa akin ngayon. I know it's a bit late for it pero meron. Ano po bang gagawin ko? Natatakot akong masaktan. Natatakot akong gaya mo iwan din niya ako. Mawala rin siya. Nasanay akong nonexistent ang maraming bagay sa buhay ko. Natatakot tuloy akong subukan ang maraming bagay. Natatakot tuloy akong magbigay ng space sa kanila. Kasi kapag umalis sila, the space would forever remain empty. Kagaya mo. I'd like you to know there is still an empty space in my life. That is the space you're supposed to occupy. Kailan mo ba balak okupahin iyon? Para mabuo naman ako.

Aalis ka na naman. Mawawala ka na naman. Hindi bale. Andito lang naman ako. Hihintayin ko na lang kung kailan ka ulit babalik sa buhay ko. Baka sa pagbabalik mo, handa ka ng punuan iyong empty space. Baka pagbalik mo, hanapin mo na ako. Hindi dahil may kailangan ka lang sa akin. Pero dahil alam mong kailangan kita.

Ingat ka, Nay!